Η σωστή πλευρά της Ιστορίας και το “χρυσόμαλλο δέρας “ με αντικείμενο τις σπάνιες γαίες

του Βασί­λη Τακτικού

Η σωστή πλευ­ρά της Ιστο­ρί­ας είναι το ιδε­ο­λό­γη­μα της αντι­ρω­σι­κής ρητο­ρι­κής και προ­πα­γάν­δας στον ουκρα­νι­κό πόλε­μο που επι­νό­η­σε η δημο­κρα­τι­κή δύση ένα­ντι του αυταρ­χι­σμού της Ρωσί­ας. Μοιά­ζει με τον μύθο για το χρυ­σό­μαλ­λο δέρας που σύμ­φω­να  με τον απο­συμ­βο­λι­σμό  του μύθου ήταν πρό­σχη­μα για μια εκστρα­τεία που είχε στό­χο τη λεη­λα­σία των χωρών της μαύ­ρης θάλασ­σας από  χρυ­σο­θή­ρες. Το χρυ­σό­μαλ­λο δέρας εν προ­κει­μέ­νω θα μπο­ρού­σε  να συμ­βο­λί­ζει σήμε­ρα τις δημο­κρα­τι­κές αξί­ες το διε­θνές δίκαιο, ωστό­σο  το ίδιο το χρυ­σά­φι  είναι σπά­νιες γαί­ες που διεκ­δι­κούν πρά­ξη όλοι οι αντα­γω­νι­στές εμπό­λε­μοι στην περιοχή.

Ο μύθος έχει κάτι ανά­λο­γο με  τον τρω­ι­κό πόλε­μο που έγι­νε δήθεν για την αρπα­γή της ωραί­ας Ελέ­νης ενώ, γνω­ρί­ζου­με ότι ήταν επί της ουσί­ας μια εκστρα­τεία κατάκτησης.

Οι  αρχαί­οι όπως γνω­ρί­ζου­με έμπλε­καν τους θεούς στους πολέ­μους να πολε­μούν μαζί τους για νομι­μο­ποί­η­ση της εξου­σί­ας τους, αντί­στοι­χα  οι  σύγ­χρο­νοι ιμπε­ρια­λι­στές εμπλέ­κουν τους κάλ­πι­κους ανθρω­πι­στές που χρη­μα­το­δο­τούν τις πολύ­χρω­μες επα­να­στά­σεις ‑Βλέ­πε αρα­βι­κή άνοι­ξη και ουκρα­νι­κό εθνι­κι­σμό με μύθους και παρα­μύ­θια για το λαό. Παράλ­λη­λα  έχουν μια διε­θνή  κάστα δια­νο­ού­με­νους, δημο­σιο­γρά­φους και αξιω­μα­τού­χους που πλου­σιο­πά­ρο­χα ανα­πα­ρά­γουν και  προ­σφέ­ρουν μυθεύ­μα­τα και ιδεολογήματα.

Ένα ιδε­ο­λό­γη­μα μεγά­λης έκτα­σης της συλ­λο­γι­κής δύσης ήταν «το τέλος της ιστο­ρί­ας» που χρη­σι­ποι­ή­θη­κε τα τελευ­ταία 30 χρό­νια ως αφή­γη­μα για την επέ­λα­ση του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, στη συνέ­χεια  το ιδε­ο­λό­γη­μα έγι­νε  «η σωστή πλευ­ρά της ιστο­ρί­ας» ένα  ανά­λο­γο παρα­μύ­θι για τους λαούς που κρύ­βει τις Ιμπε­ρια­λι­στι­κές προ­θέ­σεις. Μην ξεχνά­με ότι οι νικη­τές γρά­φουν την ιστο­ρία κι αν στη πορεία αλλά­ξουν οι νικη­τές την ξαναγράφουν.

Ενώ στην ουσία τα κίνη­τρα του πολέ­μου είναι υλι­κά οι προ­πα­γαν­δι­στές μιλούν για  πολι­τι­κές και ηθι­κές αξί­ες:  δημο­κρα­τία, διε­θνές δίκαιο και για ηρω­ι­κή αντί­στα­ση στον ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό των συνό­ρων. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όπως είπα­με το πραγ­μα­τι­κό ενδια­φέ­ρον είναι ορυ­κτός πλού­τος της Ουκρα­νί­ας σε ένα πρό­σφο­ρο περι­βάλ­λον διαφθοράς.

Ποιοι είναι οι βασι­κοί παί­κτες της σύγκρου­σης και τι επι­διώ­κουν η κάθε πλευρά.

Οι Εμπό­λε­μοι προ­φα­νώς είναι η Ουκρα­νία και Ρωσία και οι σύμ­μα­χοι της Ουκρα­νί­ας ΗΠΑ και ευρω­παϊ­κή ένωση.

Η Ουκρα­νία, από την αρχή επι­διώ­κει ένα εθνι­κι­στι­κό κρά­τος  υπο­τάσ­σο­ντας πλή­ρως το ρωσό­φω­νο πλη­θυ­σμό (σε ένα ποσο­στό 30–40%) που ζει στην Ουκρα­νία στε­ρώ­ντας τους κάθε δικαί­ω­μα με τη στή­ρι­ξη της  λεγό­με­νης συλ­λο­γι­κής δύσης.

Η Ρωσία από την άλλη  θέλει ακρι­βώς να μην απο­κο­πεί αυτό το κομ­μά­τι από τις κατα­βο­λές του και την Ρωσι­κή εθνι­κό­τη­τα και να μην μπει η χώρα στο ΝΑΤΟ. Όπως λέει ο Πού­τιν δεν θέλου­με και δεν διεκ­δι­κού­με τίπο­τα που δεν είναι δικό μας. Αλλά δεν θέλου­με επί­σης να μας πάρουν τίπο­τα που ιστο­ρι­κά και αντι­κει­με­νι­κά βάση του πλη­θυ­σμού  είναι δικό μας.

ΟΙ ΗΠΑ του Μπάι­ντεν  και των δημο­κρα­τι­κών ήθε­λε την επέ­κτα­ση μέχρι τα σύνο­ρα της Ρωσί­ας ενώ τώρα ο Τραμπ  όπως δεί­χνει συμ­βι­βά­ζε­ται και θέλει ειρή­νη με αντάλ­λαγ­μα τις σπά­νιες γαί­ες της Ουκρανίας.

Η Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση συνε­χί­ζει να επι­διώ­κει τον έλεγ­χο της Ουκρα­νί­ας και μεγά­λο κομ­μά­τι από τον ορυ­κτό της πλού­το και επει­δή δεν το έχει εξα­σφα­λί­σει θέλει απελ­πι­σμέ­να να συνε­χί­σει τον πόλε­μο ΄που στη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχει  ήδη έχει χάσει.

Το ιδε­ο­λό­γη­μα λοι­πόν της «σωστής πλευ­ράς της Ιστο­ρί­ας» για τη συλ­λο­γι­κή δύση  άρχι­σε να καταρ­ρέ­ει από τη στιγ­μή ο Πρό­ε­δρος Donald Trump ζητά­ει άμε­σα ειρή­νη,  απο­μυ­θο­ποιεί τη σύγκρου­ση ζητώ­ντας  ρεα­λι­στι­κά μερί­διο από τις  σπά­νιες γαί­ες κι αυτό  ως αντάλ­λαγ­μα για όσα έχουν ξοδέ­ψει οι ΗΠΑ στο πόλε­μο της Ουκρα­νί­ας. Προ­ά­γει έτσι τη συναλ­λα­κτι­κή διπλω­μα­τία απο­γυ­μνώ­νο­ντας την προ­πα­γάν­δα από  τα προ­σχή­μα­τα. Και επι­βάλ­λο­ντας την αντί­λη­ψη ότι οι  business είναι πιο επω­φε­λείς με συν­θή­κες  ειρή­νης για τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας του παρά με τον πόλε­μο  από τον οποίο επω­φε­λεί­ται μόνο στρα­τιω­τι­κό βιο­μη­χα­νι­κός τομέας.

Με την εκλο­γή Τραμπ και την αλλα­γή στά­σης των ΗΠΑ στο Ουκρα­νι­κό οι ευρω­παί­οι ηγέ­τες σύμ­μα­χοι του ΝΑΤΟ, βλέ­πο­ντας ότι, από αυτή τη συμ­φω­νία  ειρή­νης εξα­σφα­λί­ζο­νται μόνο τα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ, έχουν ξεση­κω­θεί ζητώ­ντας στην ουσία και αυτοί  μερί­διο από τη σπά­νιες γαί­ες, ενερ­γεια­κές πηγές και πρώ­τες ύλες με το πρό­σχη­μα της δίκαι­ης ειρή­νης. Το επι­χεί­ρη­μα είναι ότι δεν πρέ­πει να περά­σει ο ανα­θε­ω­ρη­τι­σμός για­τί κιν­δυ­νεύ­ει η ασφά­λεια όλης την Ευρώ­πη. Ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εκεί­νο που κιν­δυ­νεύ­ει η ασφά­λεια της  διεκ­δι­κού­με­νης λεί­ας της από την Ουκρανία.

Ο Μακρόν, ο Στάρ­μερ και Φον ντερ Λαϊ­εν επι­σπεύ­δουν τις δια­δι­κα­σί­ες για να φτιά­ξουν τον ευρω­παϊ­κό στρα­τό, δηλα­δή το ΝΑΤΟ της Ευρώ­πης,  τώρα που το ίδια  Αμε­ρι­κή με τον Τράμπ στο τιμό­νι αμφι­σβη­τεί ΝΑΤΟ. Έτσι στο μεγά­λο θέα­τρο   της πολι­τι­κής ο Μακρόν απει­λεί τον Πού­τιν σαν νέος Ναπο­λέ­ο­ντας. Ο Πού­τιν απα­ντά  στον Μακρόν  υπεν­θυ­μί­ζο­ντας το Βατερ­λώ «Ξεχνάς τι έπα­θε ο Ναπο­λέ­ων στη Ρωσία» Το μήνυ­μα απευ­θύ­νε­ται και προς Γάλ­λους και Γερ­μα­νούς και Βρε­τα­νούς. ¨Ολο το σκη­νι­κό θελη­μέ­να ή αθέ­λη­τα προ­βά­λει το δίκαιο του ισχυρού.

Οι ευρω­παί­οι ηγέ­τες προ­βά­λουν μόνο τον ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό  των συνό­ρων και κλεί­νουν τα μάτια ώστε να μη βλέ­πουν την κατα­πά­τη­ση των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των  κατά  των ρωσό­φω­νων της Ουκρα­νί­ας που προη­γή­θη­κε  για μια δεκαετία.

Απροσ­δό­κη­τα για τη δύση  ο πρό­ε­δρος Τραμπ αλλά­ζει το  αφή­γη­μα τα πολι­τι­κά δεδο­μέ­να. Για τον Τράμπ ο Πού­τιν είναι αξιό­πι­στος  συνομιλητής.

Έτσι η  γεω­πο­λι­τι­κή σύγκρου­ση μετα­σχη­μα­τί­ζε­ται πρώ­τα από όλα σε εμφύ­λια οικο­νο­μι­κή σύγκρου­ση μέσα στις ΗΠΑ και γίνε­ται ενδο­κα­πι­τα­λι­στι­κή. Από την μια πλευ­ρά είναι οι νεο­φι­λε­λεύ­θε­ροι διε­θνι­στές και από την άλλη εθνο­κε­ντρι­κοί συντη­ρη­τι­κοί.  Αυτό σημαί­νει ότι τα  συγκρουό­με­να συμ­φέ­ρο­ντα δεν είναι μόνο μετα­ξύ κρα­τών και εθνών αλλά και μετα­ξύ πολυ­ε­θνι­κών εται­ρειών, ολι­γαρ­χών, βιο­μη­χα­νι­κού κεφα­λαί­ου και πλα­σμα­τι­κού κεφαλαίου.

Η αντί­θε­ση αυτή εκδη­λώ­θη­κε  πρώ­τα εσω­τε­ρι­κά στην Αμε­ρι­κή μετα­ξύ δημο­κρα­τι­κών και Τρα­μπι­σμού και επε­κτεί­νε­ται και προς την Ευρώ­πη.. Ο Τρα­μπι­σμός δια­χω­ρί­ζει την στρα­τη­γι­κή του από την Ε.Ε. Το ΝΑΤΟ αμφι­σβη­τεί­ται. Στο βάθος του ορί­ζο­ντα προ­βάλ­λει μια νέα Γιάλ­τα.  Ξανα­μοι­ρά­ζε­ται ο κόσμος σε νέες σφαί­ρες επιρροής.

Ο τρα­μπι­σμός είναι νέο φαι­νό­με­νο μια νέα μορ­φή βονα­παρ­τι­σμού που δεν μας έχει συνη­θί­σει η Αμε­ρι­κή. Πρό­κει­ται για νέο βονα­παρ­τι­σμό με λαϊ­κά ερεί­σμα­τα που έρχε­ται να περιο­ρί­σει δρα­στι­κά τις δαπά­νες της υπε­ρε­πέ­κτα­σης των globalistas  και την γρα­φειο­κρα­τία του κρά­τους βρί­σκο­ντας πρό­σκαι­ρα έδα­φος στην αντι­με­τώ­πι­ση του δημο­σί­ου χρέους.

Έτσι είμα­στε μάρ­τυ­ρες μιας  επο­χής τεκτο­νι­κών συγκρού­σε­ων και κοσμο­γο­νι­κών αλλα­γών και βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά σε ένα νέο παγκό­σμιο  σκη­νι­κό. Το ρήγ­μα μετα­ξύ Αμε­ρι­κής και Ευρώ­πης είναι βαθύ όσο στην Ευρώ­πη κυβερ­νούν οι φίλοι των «δημο­κρα­τι­κών» της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης της  Αμερικής.
Ο Τραμπ, ο Musk, η Ιτα­λί­δα πρω­θυ­πουρ­γός Τζόρ­τζια Μελό­νι και ο Ζορ­ντάν Μπαρ­ντε­λά, πρό­ε­δρος του Εθνι­κού Συνα­γερ­μού στη Γαλ­λία – επι­βε­βαιώ­νει ότι το CPAC οργα­νι­σμός των συντη­ρη­τι­κών στην Αμε­ρι­κή έχει μετα­τρα­πεί σε ένα διε­θνές φόρουμ για τη σύγκλι­ση εθνι­κι­στι­κών και λαϊ­κι­στι­κών κινημάτων.

Πρό­κει­ται κυρί­ως για  εσω­τε­ρι­κή σύγκρου­ση στη δύση καθώς διε­ξά­γε­ται όχι μόνο ένας πόλε­μος μετα­ξύ κρα­τών αλλά ένας εσω­τε­ρι­κός εμπο­ρι­κός οικο­νο­μι­κός ενερ­γεια­κός πόλε­μος ο οποί­ος συγκλο­νί­ζει την Ευρώ­πη και τις ηγε­σί­ες τους που βρί­σκο­νται σε παρα­ζά­λη. Το ουκρα­νι­κό ζήτη­μα είναι πλέ­ον  το θέα­τρο των επι­χει­ρή­σε­ων και της δοκι­μα­σί­ας των ηγε­σιών  που αδυ­να­τούν 3 χρό­νια  να δώσουν λύση. Στο βάθος η πραγ­μα­τι­κή απει­λή είναι η παγκό­σμια κρί­ση δημο­σί­ου χρέ­ους και η διό­γκω­ση των ανι­σο­τή­των που τρο­μά­ζει τις ηγε­σί­ες.  Το χρέ­ος που δεν μπο­ρεί να εξυ­πη­ρε­τη­θεί εάν δεν κατα­στρα­φεί μέρος αυτού ή δεν κου­ρευ­τεί. Ο πόλε­μος κατα­στρέ­φει οι λίγοι κερ­δί­ζουν και χάνουν οι πολ­λοί.. Ο πόλε­μος δεν γίνε­ται για το χρυ­σό­μαλ­λο δέρας των εθνι­κι­στι­κών αξιών αλλά κυρί­ως για τις σπά­νιες γαίες.

Βασίλης Τακτικός

Είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Παράλληλα, είναι συντονιστής του Πανελλήνιου Παρατηρητηρίου Κοινωνικής Οικονομίας και εργάζεται ως εμπειρογνώμων σύμβουλος σε σχετικά προγράμματα Τοπικής Ανάπτυξης. Αναφορικά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση προωθεί το μοντέλο των «Κοινωνικών Αναπτυξιακών Συμπράξεων» σε συνεργασία με τις Οργανώσεις Κοινωνίας Πολιτών με έμφαση στους τομείς της κοινωνικά υποστηριζόμενης Γεωργίας και κοινωνικών αγροκτημάτων – την αυτονομημένη ενέργεια, τους κοινωνικούς συνεταιρισμούς υγείας, τον βιοτουρισμό – αγροτουρισμό, την πράσινη ανάπτυξη και το περιβάλλον. Διευθύνει την επιστημονική ομάδα Μελετών για την Κοινωνική Οικονομία. Έχει γράψει τα βιβλία: «Θεσμοί και εφαρμογές Κοινωνικής Οικονομίας», «Κοινωνική Οικονομία και Αυτοδιαχείριση. Τοπικές αναπτυξιακές συμπράξεις».

 

Βρεί­τε μας και στη σελί­δα μας στο facebook: Η Πολι­τι­κή σήμερα