Στις 22 Φεβρουαρίου 1993, ο Μάνος Χατζιδάκις μίλησε δημόσια με λόγια που σήμερα ηχούν σχεδόν προφητικά. Δεν ωραιοποίησε τίποτα. Περιέγραψε τον νεοναζισμό όχι ως «παρεκτροπή» λίγων, αλλά ως κοινωνικό σύμπτωμα που γεννιέται από τον φόβο, την άγνοια και τη σιωπηλή ανοχή. Σε μια περίοδο που το φαινόμενο έμοιαζε περιθωριακό, εκείνος τόνισε πως η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από οργανωμένες ομάδες, αλλά από την αδιαφορία των πολιτών. Η τοποθέτησή του δεν ήταν πολιτική ρητορική. Ήταν μια βαθιά πολιτισμική προειδοποίηση: όταν η κοινωνία συνηθίζει το μίσος, το μίσος παύει να σοκάρει…
περισσότερες πληροφορίες εδώ






