Η Μάχη της Πέτρας: H τελευταία μάχη του Αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία

Λίγες μέρες μετά την λήξη της Δ’ Εθνι­κής Συνέ­λευ­σης του Άργους, το φθι­νό­πω­ρο του 1829, τελεί­ω­σαν τα πολε­μι­κά γεγο­νό­τα της Ελλη­νι­κής επα­νά­στα­σης. Η παρέμ­βα­ση του Γαλ­λι­κού στρα­τού με την Εκστρα­τεία του Μωριά των 13–15.000 στρα­τιω­τών που έδιω­ξαν τον Ιμπρα­ήμ και τα στρα­τεύ­μα­τά του τον προη­γού­με­νο χρό­νο, οι πολε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις από τον τακτι­κό πλέ­ον ελλη­νι­κό στρα­τό στη Ρού­με­λη (Στε­ρεά Ελλά­δα), καθώς και η προ­έ­λα­ση των Ρώσων στην Αδρια­νού­πο­λη, κατά το Ρωσο­τουρ­κι­κό πόλε­μο του 1828–1829, ανά­γκα­σαν τον σουλ­τά­νο να απο­μα­κρύ­νει από τη νότια Ελλά­δα όλο τον στρα­τό του. Ο Αρχη­γός Ασλάν βέης δια­τά­χτη­κε να συνο­δεύ­σει όσους Τούρ­κους παρέ­με­ναν στην Αττι­κή και Βοιω­τία. Ο Ασλάν επι­στρέ­φο­ντας από την Αθή­να ήταν ανα­γκα­σμέ­νος να πορεύ­σει μέσα από το στε­νό πέρα­σμα της Πέτρας, μετα­ξύ της Λει­βα­διάς και των Θηβών. Εκεί τον περί­με­νε ο Δημή­τριος Υψη­λά­ντης, έτοι­μος να υπε­ρα­σπι­στεί την διά­βα­ση, και έτσι στις 12 Σεπτεμ­βρί­ου ο Ασλάν υπέ­στη δει­νή ήττα και υπέ­γρα­ψε συν­θη­κο­λό­γη­ση. Με την συν­θη­κο­λό­γη­ση αυτή (την πρώ­τη σε όλη τη διάρ­κεια της ελλη­νι­κής επα­νά­στα­σης στην οποία υπο­χρε­ώ­νο­νταν τακτι­κές τούρ­κι­κες δυνά­μεις), οι Τούρ­κοι δέχτη­καν να εκκε­νώ­σουν την Ανα­το­λι­κή Ελλά­δα, εξαι­ρού­με­νης της Ακρό­πο­λης των Αθη­νών και του φρου­ρί­ου Καραμπαμπά…

περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες εδώ

300Χ300″ />

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -