γράφει η Αναστασία Γεωργοπούλου
Η Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην πορεία
της ελληνικής εθνικής ολοκλήρωσης. Τα Επτάνησα – Κέρκυρα, Κεφαλονιά,
Ζάκυνθος, Λευκάδα, Ιθάκη, Παξοί και Κύθηρα – είχαν περάσει από διάφορες κυριαρχίες
κατά την ιστορία τους. Από το 1815 τελούσαν υπό την προστασία της Μεγάλης Βρετανίας
ως «Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων», με έδρα την Κέρκυρα.
Οι Επτανήσιοι, εμπνευσμένοι από το πνεύμα της Ελληνικής Επανάστασης και το
γενικότερο φιλελεύθερο κλίμα του 19ου αιώνα, επιθυμούσαν έντονα την Ένωση με την
υπόλοιπη Ελλάδα. Οι βρετανικές αρχές, παρά την αρχική τους στάση ως προστάτιδες,
κυβερνούσαν με αυταρχικότητα, γεγονός που ενίσχυσε τα αντιβρετανικά αισθήματα και
ενδυνάμωσε τα εθνικά αιτήματα των κατοίκων των νησιών, που στήριξαν τον
εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821 με κάθε μέσο ( οικονομική ενίσχυση του Αγώνα,
προσέλευση στα πεδία των μαχών), παρά τις βαρύτατες κυρώσεις που είχαν
προαναγγελθεί από την Αγγλική Διοίκηση. Η τελευταία ακολουθούσε φιλοτουρκική
πολιτική ενάντια στη διακηρυγμένη ουδετερότητα έναντι των εμπολέμων (Ελλήνων — Οθωμανών)
Η ευκαιρία για την Ένωση παρουσιάστηκε το 1863, όταν μετά την έξωση του βασιλιά
Όθωνα, οι Μεγάλες Δυνάμεις στήριξαν την άνοδο στον θρόνο του Γεωργίου Α΄, Δανού
πρίγκιπα. Η Βρετανία, θέλοντας να δείξει καλή θέληση προς το νέο καθεστώς και να
ενισχύσει την επέκταση της επιρροής της στην Ανατολική Μεσόγειο, αποφάσισε να
παραχωρήσει τα Ιόνια νησιά στο νέο Ελληνικό κράτος. Στην πραγματικότητα ευρισκόμενη
σε αδιέξοδο στα Επτάνησα μετά τα σκληρά και αλλεπάλληλα αντίποινα κατά των
εξεγέρσεων στα νησιά ‑κυρίως από το 1849–1862, — που καταρράκωναν τη διεθνή της
εικόνα ως φιλελεύθερης Δύναμης, αλλά και της σθεναρής αντίστασης των Επτανήσιων
βουλευτών να μην ενδώσουν σε οποιαδήποτε πρόταση περιορισμού της ανεξαρτησίας
τους, αποφάσισε να παραχωρήσει τα Επτάνησα στην Ελλάδα. Η επτανησιακή αντίσταση
στο Κοινοβούλιο εκφράστηκε α) μέσω των ενωτικών ψηφισμάτων: της 26 ης Νοεμβρίου
1850, της 20 ης Ιουνίου 1857και της 23 ης Σεπτεμβρίου 1863, β) των θυελλωδών συζητήσεων
που τα συνόδευσαν και γ) της απόρριψης του Σχεδίου του Gladstone τα ξημερώματα της
5 ης / 7 ης Φεβρουαρίου του 1859, κομιστή του πλέον φιλελεύθερου πολιτεύματος στην
πολιτική ζωή της Επτανήσου ως εκείνη τη στιγμή. Έτσι, με τη Συνθήκη του Λονδίνου
(1864), η Βρετανία αποχώρησε και τα Επτάνησα ενώθηκαν επίσημα με την Ελλάδα. Η
ένωση ανακηρύχθηκε πανηγυρικά στην Κέρκυρα στις 21 Μαΐου 1864.
Η Ένωση της Επτανήσου ενίσχυσε το ελληνικό κράτος γεωγραφικά και πολιτικά, ενώ
αποτέλεσε ισχυρό σύμβολο της εθνικής ενότητας. Παράλληλα, ενθάρρυνε το όραμα της
Μεγάλης Ιδέας, δηλαδή την απελευθέρωση και άλλων περιοχών με ελληνικό πληθυσμό
που βρίσκονταν ακόμη υπό ξένη κυριαρχία.

Η Αναστασία Γεωργοπούλου γεννήθηκε στα Μουσάτα Κεφαλληνίας το 1962. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνιολογία και Πολιτικές Επιστήμες.
Το ενδιαφέρον της και η αγάπη της για την Ιστορία και ειδικότερα για την τοπική ιστορία την προσανατόλισε σε μεταπτυχιακές σπουδές στο ομώνυμο Πανεπιστήμιο με κατεύθυνση τη Νεότερη Πολιτική Ιστορία. Η έρευνά της επικεντρώθηκε στη μελέτη της Επτανησιακής Ιστορίας, την περίοδο της Αγγλοκρατίας. Εχει καταρτιστεί στην Εκπαίδευση Ενηλίκων. Δίδαξε σε Ινστιτούτα και Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, δημόσια και ιδιωτικά (Ι.Ε.Κ, Κ.ΕΚ), στην Επαγγελματική Νοσηλευτική Σχολή Αργοστολίου, καθώς και στην Ανώτατη Σχολή Ικάρων.
Είναι συγγραφέας του βιβλίου: “ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΝΑ — ΑΝΔΡΕΑ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ ‑Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟ 19ο ΑΙΩΝΑ- ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ”
Σήμερα είναι καθηγήτρια στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Εργάζεται και κατοικεί στην Αθήνα
Βρείτε μας και στις σελίδες μας στο Facebook:






Comments are closed.