Φοιτητικές Ιστορίες: Μανώλης Φάμελλος Μουσικός Θεσσαλονίκη – Οικονομικό Νομικής (1986 — )

Μνήμη, Κατηγορίες, Μηχανισμός

Ο μηχα­νι­σμός που απω­θεί τις δυσά­ρε­στες εντυ­πώ­σεις και εξι­δα­νι­κεύ­ει τις θετι­κές. Τελι­κά ζού­με μ’ ένα παρελ­θόν που δε ζήσα­με ακρι­βώς κι έχου­με την εντύ­πω­ση ότι δεν το απο­λαύ­σα­με όσο είχα­με την ευκαι­ρία. Πάντα με κατα­διώ­κει αυτό: το φάντα­σμα της χαμέ­νης ευκαιρίας.

Βημα­τί­ζω σ’ ένα δωμά­τιο, θέλο­ντας να τα βάζω όλα σε μια σει­ρά. Θέλω και προ­σπα­θώ να θυμη­θώ αλλά από τι εξαρ­τά­ται; Η μνή­μη συγκρα­τεί ή απορ­ρί­πτει ερή­μην μας (την κρί­σι­μη στιγ­μή είμα­στε πολύ απα­σχο­λη­μέ­νοι για να επέμ­βου­με ή απλώς δεν έχου­με τις αισθή­σεις μας) θέλου­με ν’ αδειά­σου­με το παλιό μας δωμά­τιο και κάποια αόρα­τη φυσι­κή εξου­σία καλεί τον «τεχνι­κό» που απο­φα­σί­ζει αυθαί­ρε­τα τι θα μεί­νει, τι θα φύγει. Εμείς πάντα, στο επί­μα­χο σημείο, είμα­στε αφη­ρη­μέ­νοι, ονει­ρευό­μα­στε το νέο, άλλοι το ζού­με ήδη, για να επι­στρέ­ψου­με κάπο­τε τρο­μαγ­μέ­νοι. Για­τί τώρα πρέ­πει να ζήσου­με μ’ όλες τις άχρη­στες πλη­ρο­φο­ρί­ες που κάποιος επέ­λε­ξε να είναι το παρελ­θόν μας.

Στο τέλος, τα παρα­τά­με και τα φαντα­σιώ­νου­με όλα με την ησυ­χία μας.

Τώρα ο ενι­κός. Το επό­με­νο πρωί στα φοι­τη­τι­κά δωμά­τια ξυπνάω σαν από εφιάλ­της, στο ίδιο πάντα σημείο, ίσως και στο ίδιο δωμά­τιο. Αστεία επί­πτω­ση, κορί­τσια από την επαρ­χία ταξι­νο­μούν τα βιβλία, σύμ­φω­να με το ύψος, εγώ δεν τα κατα­φέρ­νω ποτέ, αμη­χα­νία ή υπερ­βο­λι­κή πονη­ρία δικιά τους ή δικιά μου. Μη με πονέ­σεις, με πονάς, με πόνε­σαν όλα Σόμπες πετρε­λαί­ου, αερό­θερ­μα, χαρ­τι­κή ύλη, οι πριν από λίγους μήνες καλοί μαθη­τές ξεχω­ρί­ζουν απ’ τον τρό­πο που κρα­τούν τους φακέ­λους με τις σημειώ­σεις. Επί­σης και αυτοί που υπήρ­ξαν άρι­στοι μαθη­τές (πολυ­πλη­θείς αυτοί) αλλά εκλεί­πουν οι λόγοι που θα τους έκα­ναν να συνε­χί­σουν να είναι. Εικό­να δεύ­τε­ρη κυλι­κείο, μέτριας τυρό­πι­τας, ασυ­νάρ­τη­τες γνω­ρι­μί­ες, κλει­στές παρέ­ες – ανοι­κτές παρέ­ες, δεν είναι δια­στρο­φή να τα νοσταλ­γεί κανείς αυτά;

Που είναι τελι­κά οι σημα­ντι­κές λεπτο­μέ­ρειες; Υπήρ­ξαν ποτέ σημα­ντι­κές λεπτο­μέ­ρειες; Για­τί μας δια­φεύ­γουν πάντα; Θέλω να περι­γρά­φω κάποιον και ξαφ­νι­κά συνει­δη­το­ποιώ ότι έχω ξεχά­σει ή αγνο­ού­σα εξ’ αρχής τα πάντα γύρω απ’ αυτόν. Θυμά­μαι ίσως τον τρό­πο που ανα­σή­κω­νε το φρύ­δι του και γύρω απ’ αυτήν την λεπτο­μέ­ρεια προ­σπα­θώ ν’ ανα­σκευά­σω την εικό­να του μέσα μου. Πόσο κοντά βρί­σκε­ται τ’ απο­τέ­λε­σμα στο πρωτότυπο;

Ο Χάρης μισό­τρε­λος και μισο­με­θυ­σμέ­νος δηλώ­νει ότι η απου­σία νοή­μα­τος είναι η βασι­κή αρχή του παντός, το πλή­θος συμ­φω­νεί και επαυ­ξά­νει. Έπει­τα οι θεω­ρί­ες του περί τεθλα­σμέ­νων ανθρώ­πων και το κοι­νό μας μίσος για τους ανθρώ­πους ευθεί­ας και τα παρά­γω­γά τους. (Είχα το προ­νό­μιο να ανή­κω στην πρώτ5η κατη­γο­ρία, λόγω πολ­λα­πλών – πολι­τι­κών κυρί­ως – μετα­πτώ­σε­ων φαντά­ζο­μαι). Κι οι στρα­τιές των τεθλα­σμέ­νων σαν μπά­λες μπι­λιάρ­δου σε αδιά­κο­πες καρα­μπό­λες στη μαύ­ρη τσό­χα του χωρό­χρο­νου. Πάνω μας οι νόμοι της δια­σπο­ράς και οι θεω­ρί­ες των πιθα­νο­τή­των απο­κτούν το Άλλο νόη­μα που δεν είναι παρά η απου­σία νοή­μα­τος, το τερά­στιο στό­μα που κατα­πί­νει τις ζωές.

Πάλι προ­σπα­θώ. Σκέ­φτο­μαι: Πότε να έκλει­σε μέσα μου η πόρ­τα αυτή και δεν άκου­σα τίπο­τα. Εντυ­πώ­σεις ασύν­δε­τες και η μια να δια­γρά­φει την προη­γού­με­νη. Κανέ­νας έλεγ­χος, το υπο­συ­νεί­δη­το αρνεί­ται να τις ταξινομήσει.

Εικό­να τρί­τη: το μυστή­ριο της αφι­σο­κόλ­λη­σης, τα συνερ­γεία σιω­πη­λά επί το έργον, αργά τη νύχτα, περα­στι­κοί που κάνουν ως δεν βλέ­πουν και γω αισθά­νο­μαι κάπως. Πομπή αόρα­τη επι­τα­φί­ου, πρό­σφυ­γες από άλλη πόλη. Θέλω να κτυ­πή­σω όλα τα κου­δού­νια στις εξώ­πορ­τες. Σε μια περί­πτω­ση το κάνω, μια τρο­μαγ­μέ­νη φωνή στο θυρο­τη­λέ­φω­νο: Αγγε­λι­κή! Έπει­τα εκδρο­μή δια­δή­λω­ση στην Αθή­να. Για­τί; Δεν θυμά­μαι. Ξαφ­νι­κά απο­φα­σί­ζω να φύγω. Έφυγα.

Επί­σης εκδρο­μές στην Ιτα­λία, απο­στο­λές στην Νικα­ρά­γουα, καμπύ­λες πλη­θω­ρι­σμού, καμπύ­λες ανερ­γί­ας, προ­γράμ­μα­τα ανά­πτυ­ξης προ­γράμ­μα­τα κατή­χη­σης. Ανοι­χτές φιλο­σο­φί­ες. Κλει­στές φιλο­σο­φί­ες. Ανοι­κτές παρέ­ες, κλει­στές παρέες.

Οι δρό­μοι είναι έτοι­μοι να πάρουν όποια κατεύ­θυν­ση τους ζητή­σεις, οι δρό­μοι είναι τυφλοί και σε γυρί­ζουν στην αρχή. Οι ήρω­ες είναι φρέ­σκοι και καλοκουρδισμένοι.

Οι ήρω­ες φοβού­νται. Είναι έτοι­μοι να προ­σφέ­ρουν τα πάντα. Κι άλλοι σ’ αυτόν που προ­σφέ­ρει τα περισ­σό­τε­ρα. Κι έπει­τα οι ρόλοι αλλά­ζουν. Κι οι ήρω­ες αλλά­ζουν σε κάτι άλλο. Και δεν στα­μα­τούν στο δρό­μο σαν υπνο­βά­τες που μόλις ξύπνη­σαν. Ούτε χαϊ­δεύ­ουν ηδο­νι­κά τις φαντα­στι­κές τους πλη­γές.

Δεν τα κατά­φε­ρα τελι­κά. Κάτι που ελά­χι­στα γνω­ρί­ζου­με (κι ούτε υπάρ­χει σίγου­ρος τρό­πος να γνω­ρί­σου­με βαθύ­τε­ρα) μας δίνει ένα σπρώ­ξι­μο, βρι­σκό­μα­στε σ’ ένα δρό­μο και τον ακο­λου­θού­με από κεκτη­μέ­νη ταχύ­τη­τα ίσως, ώσπου να συνέλ­θου­με απ’ το χτύ­πη­μα ή άλλοι από μας για πάντα, οι άνθρω­ποι ευθεί­ας και οι τεθλα­σμέ­νοι άνθρω­ποι, κτί­ρια κυλι­κεία, ασυ­νάρ­τη­τες γνω­ρι­μί­ες κλει­στές παρέ­ες, ανοι­κτές παρέες…

 

από το αρχείο μας

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1998

φοι­τη­τι­κή ΕΠΙκοινωνία

ΤΕΥΧΟΣ 34

Βρεί­τε μας και στη σελί­δα μας στο Facebook: φοι­τη­τι­κή ΕΠΙκοινωνία