Ο Πατριωτισμός και το κυνήγι της εξουσίας

του Χάρη Στεργίου

Όπως όλα στη ζωή έτσι και στη πολι­τι­κή όλα είναι ένα παι­χνί­δι εξου­σί­ας. Ανο­μο­λό­γη­τες σκο­πεύ­σεις και δηλού­με­νες τακτι­κές σε αυτό στο­χεύ­ουν. Η επί­κλη­ση ιδε­ο­λο­γιών, φόβων ή πολι­τι­κών επι­νο­ή­σε­ων τίθε­νται στην υπη­ρε­σία των συσχε­τι­σμών ισχύ­ος. Η ρευ­στό­τη­τα στις ελίτ είναι αυτό που προ­κα­λεί κινη­τι­κό­τη­τα στο πολι­τι­κό τοπίο.

Οι εκτο­πι­σμέ­νοι από τις κεντρι­κές επι­λο­γές της ηγε­σί­ας δεν αρκού­νται στα ψίχου­λα του πολι­τι­κού ιερα­τεί­ου. Ετσι με τρο­χιο­δει­κτι­κές βολές ή με ευθεία αμφι­σβή­τη­ση ή μέσω τρί­των πριο­νί­ζουν το κυβερ­νη­τι­κό αφή­γη­μα και δη το πυρή­να της εξου­σί­ας του που έχει αυλι­στεί γύρω από το επι­τε­λι­κό κράτος.

- Δια­φή­μι­ση -

Το «επι­τε­λι­κό κρά­τος», δημιουρ­γη­μέ­νο από τον Κυριά­κο Μητσο­τά­κη το 2019, λει­τουρ­γεί ως κεντρι­κό πρω­θυ­πουρ­γι­κό κόμ­μα εντός του κόμ­μα­τος. Όσο η Δημο­κρα­τία Νέα κυμαι­νό­ταν στο 40% των ψήφων, όλα ήταν ελεγ­χό­με­να και οι αντι­δρά­σεις σπά­νιες. Όμως, καθώς η υπο­στή­ρι­ξη άρχι­σε να φθί­νει και οι εσω­τε­ρι­κές εντά­σεις αυξή­θη­καν, φάνη­κε πως η αμφι­σβή­τη­ση προς το επι­τε­λι­κό κρά­τος και τα πρό­σω­πα γύρω από τον Πρω­θυ­πουρ­γό να κυριαρχεί.

Το πολι­τι­κό σύστη­μα στη Νέα Δημο­κρα­τία δοκι­μά­ζε­ται, καθώς το μοντέ­λο ελέγ­χου και επι­τή­ρη­σης από την ηγε­σία, όπως το εκπρο­σω­πούν οι Άκης Σκέρ­τσος και Γιώρ­γος Γερα­πε­τρί­της, έχει προ­κα­λέ­σει αντι­δρά­σεις. Η συνη­θι­σμέ­νη αυτο­νο­μία των υπουρ­γών ελέγ­χε­ται αυστη­ρά, και κάθε εσω­κομ­μα­τι­κή κρί­ση που σκά­ει στον ορί­ζο­ντα έχει στό­χο τον πυρή­να του επι­τε­λι­κού κρά­τους. Το σκάν­δα­λο των υπο­κλο­πών, οι αντι­δρά­σεις στη νομο­θε­σία για τα ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια και οι εντά­σεις σχε­τι­κά με τα ελλη­νο­τουρ­κι­κά ζητή­μα­τα έφε­ραν στην επι­φά­νεια αντι­δρά­σεις που ξεπερ­νούν τα εσκαμμένα.

Η έννοια του «πατριω­τι­σμού» επα­νήλ­θε στο προ­σκή­νιο, καθώς το θέμα των ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων δια­τη­ρεί­ται στην επι­και­ρό­τη­τα με πολ­λές διε­νέ­ξεις, αφή­νο­ντας ανοι­χτά περι­θώ­ρια εκμε­τάλ­λευ­σης από παρα­τά­ξεις δεξιό­τε­ρα της ΝΔ. Η υπερ­βο­λι­κή αισιο­δο­ξία για την οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ και την υφα­λο­κρη­πί­δα, που καλ­λιερ­γή­θη­κε από την κυβέρ­νη­ση, δημιούρ­γη­σε αυξη­μέ­νες προσ­δο­κί­ες. Ωστό­σο, το κοι­νό δεν ενη­με­ρώ­θη­κε για τους πιθα­νούς συμ­βι­βα­σμούς που απαι­τούν μια συμ­φω­νία, ενώ οι φήμες και τα πατριω­τι­κά παρα­λη­ρή­μα­τα εντός και εκτός Νέας Δημο­κρα­τί­ας προ­κά­λε­σαν ζημιά στο εσω­τε­ρι­κό της.

Η ουσία της εξου­σί­ας, όπως φαί­νε­ται, είναι το μονα­δι­κό ζητού­με­νο στις εσω­τε­ρι­κές διερ­γα­σί­ες της Νέας Δημο­κρα­τί­ας. Οι ιδε­ο­λο­γι­κές γραμ­μές και οι αξί­ες που κάπο­τε θεω­ρού­νταν βασι­κά συστα­τι­κά της παρά­τα­ξης μοιά­ζουν πλέ­ον υπο­δε­έ­στε­ρες. Η ενό­τη­τα του κόμ­μα­τος τίθε­ται σε δοκι­μα­σία, καθώς οι εσω­τε­ρι­κοί αντα­γω­νι­σμοί και οι συγκρού­σεις τρο­φο­δο­τού­νται από προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξί­ες και φιλο­δο­ξί­ες για πολι­τι­κή εξουσία

Η ύπαρ­ξη «δεξιό­τε­ρων» σχη­μα­τι­σμών με συγκε­κρι­μέ­νες από­ψεις στα εθνι­κά ζητή­μα­τα, καθώς και οι αντι­δρά­σεις εντός του κόμ­μα­τος, απο­κα­λύ­πτουν ότι η ισχυ­ρή πατριω­τι­κή ρητο­ρι­κή έχει γίνει το μέσο για την αμφι­σβή­τη­ση της ηγε­σί­ας. Η τάση αυτή απο­τε­λεί πηγή ανη­συ­χί­ας, καθώς μπο­ρεί να σπρώ­ξει την πυρή­να της Νέας Δημο­κρα­τί­ας προς τη δεξιά, κάτι που μπο­ρεί να οδη­γή­σει σε μια σημα­ντι­κή ανα­κα­τά­τα­ξη του πολι­τι­κού σκηνικού

Από την άλλη πλευ­ρά, η προ­σπά­θεια του Κυριά­κου Μητσο­τά­κη να δια­τη­ρή­σει τον έλεγ­χο και να συγκρα­τή­σει τις φυγό­κε­ντρες δυνά­μεις, εντάσ­σο­ντας πιο παρα­δο­σια­κές φιγού­ρες όπως τον Κώστα Καρα­μαν­λή, μοιά­ζει να απο­τε­λεί στρα­τη­γι­κή δια­χεί­ρι­σης εντά­σε­ων. Η σχέ­ση του με την Αντώ­νη Σαμα­ρά είναι ενδει­κτι­κή του πόσο διχα­σμέ­νο είναι το κόμ­μα. Ο Μητσο­τά­κης προ­σπα­θεί να ανα­συ­γκρο­τή­σει τη βάση του κόμ­μα­τος, απο­κρού­ο­ντας αντι­δρά­σεις που προ­κύ­πτουν όχι μόνο από τις ιδε­ο­λο­γι­κές δια­φο­ρές, αλλά και από δια­φω­νί­ες για τον ίδιο τρό­πο δια­χεί­ρι­σης της.

Η επό­με­νη περί­ο­δος θα είναι κρί­σι­μη, καθώς η συνά­ντη­ση με τον Τούρ­κο ομό­λο­γο Φιντάν και η πορεία των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων για τα ελλη­νο­τουρ­κι­κά θα απο­κα­λύ­ψουν τις προ­θέ­σεις και το όρα­μα της κυβέρ­νη­σης για τα εθνι­κά ζητή­μα­τα. Ωστό­σο, το κλί­μα που επι­κρα­τεί στην εσω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή σκη­νή δεν αφή­νει μεγά­λα περι­θώ­ρια για αισιο­δο­ξία. Όπως φαί­νε­ται, η πόλω­ση και οι συγκρού­σεις για την κατα­νο­μή της εξου­σί­ας θα εντεί­νουν τις συγκρούσεις.

Τελι­κά, το επι­τε­λι­κό κρά­τος του Κυριά­κου Μητσο­τά­κη είναι μια μονα­δι­κή, αλλά αμφι­λε­γό­με­νη προ­σέγ­γι­ση εξου­σί­ας στην Ελλά­δα, που έφε­ρε έλεγ­χο και συγκέ­ντρω­ση της ισχύ­ος, αλλά και έντο­νες αντι­δρά­σεις. Όσο η πολι­τι­κή σκη­νή παρα­μέ­νει σε διαρ­κή ανα­τα­ρα­χή, με τις εσω­τε­ρι­κές δυνά­μεις της Νέας Δημο­κρα­τί­ας να δια­γκω­νί­ζο­νται για την επιρ­ροή τους, η ουσία παρα­μέ­νει στην ισχύ και όχι στην ιδε­ο­λο­γία, και αυτό δεί­χνει πού στρέ­φε­ται το ενδια­φέ­ρον των τακτι­κών επι­λο­γών του “επι­τε­λι­κού κράτους”

Με στό­χο να αντι­με­τω­πί­σει τη φθο­ρά και να επα­να­προσ­διο­ρί­σει τις ισορ­ρο­πί­ες, ο Μητσο­τά­κης εντεί­νει τις κινή­σεις του, κυρί­ως με την προ­σέγ­γι­ση του πρώ­ην Πρω­θυ­πουρ­γού Κώστα Καρα­μαν­λή και τον απο­μο­νω­μέ­νο της Αντώ­νη Σαμα­ρά. Η εξέ­λι­ξη των συζη­τή­σε­ων με την Τουρ­κία, ειδι­κά μετά τη συνά­ντη­ση Γερα­πε­τρί­τη-Φιντάν, θα προσ­διο­ρί­σει την κατεύ­θυν­ση των ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων και συνα­κό­λου­θα και τις εσω­κομ­μα­τι­κές αλλά και πολι­τι­κές εξελίξεις.

Βρεί­τε μας και στη σελί­δα μας στο Facebook: Η Πολι­τι­κή σήμερα

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

300Χ300″ />