Η «Δράκαινα της Μάνης»: Η πρώτη Ελληνίδα serial killer και η τελευταία γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο

Ήταν καλο­καί­ρι του 1996 και η χώρα βρι­σκό­ταν στη θερι­νή ραστώ­νη του Αυγού­στου όταν ξαφ­νι­κά η είδη­ση της μαζι­κής δολο­φο­νί­ας μιας οικο­γέ­νειας από έναν άνδρα στη Θάσο θα συγκλό­νι­ζε για πολ­λά χρό­νια την κοινωνία.

Η ιστο­ρία του Θεό­φι­λου Σεχί­δη και η δολο­φο­νία και ο τεμα­χι­σμός των πτω­μά­των των γονιών του, της αδερ­φής, του θεί­ου και της για­γιάς του έμει­ναν στην ιστο­ρία των εγκλη­μά­των που συντά­ρα­ξαν το πανελ­λή­νιο. Όπως και η δήλω­σή του «σκό­τω­σα για να μην με σκο­τώ­σουν πρώ­τοι αυτοί».

- Δια­φή­μι­ση -

Η υπό­θε­ση της Αικα­τε­ρί­νης Δημη­τρέ­ας έχει αρκε­τά κοι­νά με αυτή του Θεό­φι­λου Σεχί­δη. Το κύριο ωστό­σο είναι ότι κανέ­νας δεν θα μάθει ποτέ εάν οι ισχυ­ρι­σμοί τους για συνε­χι­ζό­με­νη κακο­ποί­η­ση που δέχο­νταν από την οικο­γέ­νειά τους ήταν μία τόσο βίαιη συν­θή­κη που τους οδή­γη­σε να ξεπε­ρά­σουν το «σημείο χωρίς επι­στρο­φή» ή προ­ϊ­όν της φαντα­σί­ας τους.

Η Δημη­τρέα ήταν μια χωρι­σμέ­νη γυναί­κα η οποία έπα­σχε από ημι­πλη­γία στο αρι­στε­ρό πόδι και χέρι και μεγά­λω­νε μόνη της την κόρη της. Οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σής τους ήταν εξαι­ρε­τι­κά δύσκο­λες καθώς προ­σπα­θού­σαν να τα φέρουν πέρα με ένα μηνιαίο επί­δο­μα από την πρό­νοια σε μία κλει­στή επαρ­χια­κή κοινωνία.….

περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες εδώ

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -