γράφει ο Μπάμπης Στέρτσος

Εισα­γω­γή

Ο Ιωάν­νης Καπο­δί­στριας (1776–1831) απο­τε­λεί μια εμβλη­μα­τι­κή μορ­φή της νεό­τε­ρης ελλη­νι­κής και ευρω­παϊ­κής ιστο­ρί­ας, ένας διπλω­μά­της και πολι­τι­κός του οποί­ου η πορεία συν­δέ­θη­κε άρρη­κτα με τις κοσμο­γο­νι­κές αλλα­γές που σημειώ­θη­καν την Ευρώ­πη στις αρχές του 19ου αιώ­να. Η δια­δρο­μή του, από την αρι­στο­κρα­τι­κή κοι­νω­νία της υπό βενε­τι­κή κυριαρ­χία Κέρ­κυ­ρας έως την κορυ­φή της ρωσι­κής διπλω­μα­τί­ας και, τελι­κά, στην ηγε­σία του νεο­σύ­στα­του ελλη­νι­κού κρά­τους, δια­μόρ­φω­σε όχι μόνο τις εξαι­ρε­τι­κές προ­σω­πι­κές του ικα­νό­τη­τες αλλά και τις περί­πλο­κες γεω­πο­λι­τι­κές. ισορ­ρο­πί­ες και ιδε­ο­λο­γι­κές συγκρού­σεις της επο­χής του (Woodhouse, 1973; Bouvier-Bron, 1982). Το άρθρο στο­χεύ­ει να εξε­τά­σει σε βάθος την άνο­δο του Καπο­δί­στρια στη θέση του Υπουρ­γεί­ου Εξω­τε­ρι­κών της Ρωσι­κής Αυτο­κρα­το­ρί­ας, μια θέση που κατεί­χε από το 1816 έως το 1822, ανα­λύ­ο­ντας τις συν­θή­κες που ευνό­η­σαν την ανέ­λι­ξή του, τα κρί­σι­μα ζητή­μα­τα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής που δια­χει­ρί­στη­κε, το δίκτυο υπο­στη­ρι­κτών και τους αντι­πά­λους του, καθώς και τη δια­φο­ρά της θητεί­ας του στη μετέ­πει­τα πορεία του και στην υπό­θε­ση της ελλη­νι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας. Βασι­ζό­με­νο σε πρω­το­γε­νείς και δευ­τε­ρο­γε­νείς πηγές από ελλη­νι­κά, ρωσι­κά, αγγλι­κά, γαλ­λι­κά και γερ­μα­νι­κά προ­σφέ­ρει αρχεία και βιβλιο­γρα­φία, το άρθρο επι­χει­ρεί να μια πολυ­πρι­σμα­τι­κή θεώ­ρη­ση της διπλω­μα­τι­κής του στα­διο­δρο­μί­ας, ενσω­μα­τώ­νο­ντας λιγό­τε­ρο γνω­στές πτυ­χές και ανα­δει­κνύ­ο­ντας τη διε­θνή διά­στα­ση της δρά­σης του.

- Δια­φή­μι­ση -

Τα θεμέλια μιας διπλωματικής καριέρας: Από την Επτάνησο Πολιτεία στη ρωσική υπηρεσία

Μόρφωση και πρώιμη πολιτική δράση 

Είσοδος στη ρωσική διπλωματία

Στην κορυφή της διπλωματίας: Το Συνέδριο της Βιέννης και η υπουργοποίηση

Ο ρόλος στο Συνέδριο της Βιέννης (1814–1815)

Υπουργός Εξωτερικών (1816–1822)

Η διαχείριση κρίσιμων διπλωματικών ζητημάτων

Γερμανικά και Ιταλικά Ζητήματα

- Δια­φή­μι­ση -

Η δράση στην Ελβετία και η εκλογή ως Κυβερνήτης

Συμπεράσματα

Βιβλιογραφία

• Ελλη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο. (2017). Καπο­δί­στριας, η πορεία του στον χρό­νο . Αθή­να: Βιβλιο­θή­κη της Βου­λής των Ελλήνων.
• Κου­μου­τσά­κος, Γ. (2022). Ιωάν­νης Καπο­δί­στριας: Ο κρυ­φός Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των επα­να­στα­τη­μέ­νων Ελλή­νων. Διά­λο­γος Φόρουμ – Αγο­ρά . Ανα­κτή­θη­κε από https://forum.agora-dialogue.com/2022/11/21/ιωάννης-καποδίστριας-o-κρυφός-υπουργ/
• Μου­σείο Καπο­δί­στρια. (2025). ΣΥΝΤΟΜΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ . Ανα­κτή­θη­κε από https://www.capodistriasmuseum.gr/i‑kapodistrias/syntomi-viografia/
• Νικο­λά­ου, Γ. Β. (2020). Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (1828–1831) . Πανε­πι­στή­μιο Ιωαννίνων.
• Πατα­πί­ου, Ν. (2022). Οικο­γέ­νεια Γονέ­μη: οι κυπρια­κές ρίζες του Ιωάν­νη Καπο­δί­στρια . Παρου­σί­α­ση στην εκδή­λω­ση της Ένω­σης Κυπρί­ων Ελλά­δος, Αθήνα.

• Crawley, CW (1957). Ο Ιωάν­νης Καπο­δί­στριας και οι Έλλη­νες πριν από το 1821. Cambridge Historical Journal , 13(2), 162–182.
• Encyclopædia Britannica. (2025). Ιωάν­νης Αντώ­νιος, Κόμης Καπο­δί­στριας. Ανα­κτή­θη­κε από https://www.britannica.com/biography/Ioannis-Antonios-Komis-Kapodistrias
• Grimsted, PK (2007). Από τη Νίκη στην Ειρή­νη: Η Ρωσι­κή Διπλω­μα­τία μετά τον Ναπο­λέ­ο­ντα. Project MUSE . Johns Hopkins University Press.
• Wikipedia (Αγγλι­κά). (2025). Ιωάν­νης Καπο­δί­στριας. Ανα­κτή­θη­κε από https://en.wikipedia.org/wiki/Ioannis_Kapodistrias
• Woodhouse, CM (1973). Καπο­δί­στριας: Ο Ιδρυ­τής της Ελλη­νι­κής Ανε­ξαρ­τη­σί­ας . Oxford University Press.

• Bibliothèque de Genève Iconographie. (2024). Jean Antoine de Capodistrias. Ανα­κτή­θη­κε από https://www.bge-geneve.ch/iconographie/personne/jean-antoine-de-capodistrias
• Bouvier-Bron, Μ. (1982). Jean Capodistria, 1776–1831: Ministre des Affaires Étrangères de Russie (1815–1822), Premier Gouverneur de la Grèce libérée (1828–1831) . Institut d’études Néo-Helléniques.
• Le Temps. (2014). Jean-Antoine Capodistria, négociateur entre les puissances. Ανα­κτή­θη­κε από https://www.letemps.ch/economie/jeanantoine-capodistria-negociateur-entre-puissances
• Πρε­βε­λά­κης, Ε. (1959 ). Trois lettres de Jean Capodistria, ministre desffaires étrangères de Russie, envers Manouk Bey (1816–1817). Βαλ­κα­νι­κές Σπου­δές . Ανα­κτή­θη­κε από https://ojs.lib.uom.gr/index.php/BalkanStudies/article/view/833/841
• Βικι­παί­δεια (Γαλ­λι­κά). (2025). Ιωάν­νης Καπο­δί­στριας. Ανα­κτή­θη­κε από https://fr.wikipedia.org/wiki/Io%C3%A1nnis_Kapod%C3%ADstrias

• Deutsche Nationalbibliothek. (η). Griechenlandbegeisterung und Philhellenismus. Ανα­κτή­θη­κε από https://d‑nb.info/1043622381/34
• Kleinschmidt, H. (nd). Επα­νά­στα­ση και Δίκαιο (1789). Ανα­κτή­θη­κε από http://www.vgws.org/files/kleinschmidt_hil_9.pdf
• Pertz, GH (Επιμ. ). (1869). Das Leben des Ministrys Freiherrn vom Stein . Band 4: 1814/1815. Βερο­λί­νο: Georg Reimer. (Περι­λαμ­βά­νει το ημε­ρο­λό­γιο του Stein από το Συνέ­δριο της Βιέννης).
• Thürheim, LG (1913). Mein Leben: Erinnerungen aus Österreichs großer Welt 1788–1852 . Μόνα­χο: Georg Müller.
• Wikipedia (Deutsch). (2025). Ιωάν­νης Καπο­δί­στριας. Ανα­κτή­θη­κε από https://de.wikipedia.org/wiki/Ioannis_Kapodistrias

• Арш, Г. Л. (1976). И. Каподистрия и греческое национально-освободительное движение 1809–1822 гг. Москва: Наука.
• Dostyan, И. С. (1980). Россия и балканский вопрос . Москва: Наука.
• Όρλικ, Ο. В. (1998). Россия в международных отношениях 1815–1829 гг. Москва: Наука.
• Станиславская, А. М. (1976). Россия и Ελλά­δα в конце XVIII — αρχή XIX βηκά: Πολι­τι­κή της Ρωσ­σί­ας στην Ιωνι­κή Δημο­κρα­τία 1798–1807 г.г. Москва: Наука.

Βρεί­τε μας και στις  σχε­τι­κές σελί­δες μας στο Facebook:

Η Ιστο­ρία σήμερα

Η Ρωσία σήμερα

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -