Οι υποκριτές του «διεθνούς δικαίου» στην Ευρώπη και οι συνέπειες..

γρά­φει για το hellas2day.gr ο Βασί­λης Τακτικός

Οι ηγε­σί­ες της Ευρώ­πης επι­κα­λού­νται συνε­χώς το διε­θνές δίκαιο και τη δίκαιη ειρή­νη ως προ­ϋ­πό­θε­ση για τον τερ­μα­τι­σμό του πολέ­μου στην Ουκρα­νία.
Με ποια αξιο­πι­στία, όμως, η Ευρώ­πη προ­βάλ­λει το διε­θνές δίκαιο απέ­να­ντι στη Ρωσία, όταν σε αντί­στοι­χες περι­πτώ­σεις, όπως στη Γιου­γκο­σλα­βία, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, έδρα­σε με τρό­πο που το αναι­ρεί; Δεν έχει αρνη­τι­κές συνέ­πειες αυτή η υποκρισία;

Η αξιο­πι­στία της Ευρώ­πης στην επί­κλη­ση του διε­θνούς δικαί­ου ένα­ντι της Ρωσί­ας απο­τε­λεί ένα σύν­θε­το και αμφι­λε­γό­με­νο ζήτη­μα. Πολ­λοί ανα­λυ­τές επι­ση­μαί­νουν ότι η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση και τα κρά­τη-μέλη της ακο­λου­θούν πολι­τι­κές που συχνά φαί­νο­νται υπο­κρι­τι­κές ή ευκαι­ρια­κές, ανά­λο­γα με τα γεω­πο­λι­τι­κά και οικο­νο­μι­κά τους συμφέροντα.

Σε περι­πτώ­σεις όπως της Γιου­γκο­σλα­βί­ας, του Ιράκ, της Λιβύ­ης και της Συρί­ας, οι δυτι­κές δυνά­μεις κινή­θη­καν επι­θε­τι­κά: επέ­βα­λαν κυρώ­σεις, συμ­με­τεί­χαν σε στρα­τιω­τι­κές επεμ­βά­σεις ή προ­ώ­θη­σαν καθε­στω­τι­κές αλλα­γές. Αντί­θε­τα, απέ­να­ντι στη Ρωσία περιο­ρί­ζο­νται κυρί­ως σε πολι­τι­κές πιέ­σεις, κυρώ­σεις και διπλω­μα­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες, υιο­θε­τώ­ντας μια πιο προ­σε­κτι­κή ή και συγκρα­τη­μέ­νη στά­ση — γεγο­νός που συχνά χαρα­κτη­ρί­ζε­ται υποκριτικό.

Ορι­σμέ­νοι ανα­λυ­τές υπο­στη­ρί­ζουν ότι η Ευρώ­πη προ­σαρ­μό­ζει τη στά­ση της στο διε­θνές δίκαιο με βάση τα γεω­πο­λι­τι­κά και οικο­νο­μι­κά της συμ­φέ­ρο­ντα, προ­βάλ­λο­ντας μια εικό­να διπλής ηθι­κής. Άλλοι υπο­στη­ρί­ζουν ότι η Ευρώ­πη ανα­ζη­τά μια πιο διαλ­λα­κτι­κή λύση απέ­να­ντι στη Ρωσία, παρά τις κατά­φω­ρες παρα­βιά­σεις του διε­θνούς δικαίου.

Συνο­λι­κά, η αξιο­πι­στία της Ευρώ­πης στο θέμα αυτό είναι αμφι­λε­γό­με­νη. Η δια­φο­ρά ανά­με­σα στις δηλώ­σεις και τις πρά­ξεις δημιουρ­γεί την εντύ­πω­ση υπο­κρι­σί­ας ή ακό­μα και διπλω­μα­τι­κής απά­της, ανά­λο­γα με το συμ­φέ­ρον που εξυπηρετείται.

 

Τα συμφέροντα των λαών και των ελίτ

Σε ποιο βαθ­μό τα συμ­φέ­ρο­ντα της πολι­τι­κής τάξης της Ευρώ­πης —που φαί­νε­ται να επι­θυ­μεί τη συνέ­χι­ση του πολέ­μου στην Ουκρα­νία— ταυ­τί­ζο­νται με εκεί­να των λαών που ζητούν ειρή­νη, δεδο­μέ­νου ότι ο ενερ­γεια­κός πόλε­μος με τη Ρωσία πλήτ­τει σοβα­ρά τους λαούς της Ευρώπης;

Το ερώ­τη­μα αγγί­ζει μια βασι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα: τα συμ­φέ­ρο­ντα των πολι­τι­κών ελίτ δια­φέ­ρουν συχνά από αυτά των λαών. Οι πολι­τι­κές απο­φά­σεις καθο­δη­γού­νται από στρα­τη­γι­κούς σχε­δια­σμούς και οικο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, όχι από τις καθη­με­ρι­νές ανά­γκες των πολιτών.

Στην περί­πτω­ση του πολέ­μου στην Ουκρα­νία, η υπο­στή­ρι­ξη της Ε.Ε. προς το Κίε­βο και οι κυρώ­σεις κατά της Ρωσί­ας υπη­ρε­τούν την ενί­σχυ­ση της γεω­πο­λι­τι­κής επιρ­ρο­ής και την προ­στα­σία μεγά­λων εται­ρειών ενέρ­γειας, ενώ η εκτί­να­ξη των τιμών και η ενερ­γεια­κή αστά­θεια πλήτ­τουν άμε­σα τα ευρω­παϊ­κά νοι­κο­κυ­ριά και επιχειρήσεις.

Η ειρή­νη θα απο­τε­λού­σε τη φυσι­κή επι­λο­γή προς όφε­λος των λαών, μειώ­νο­ντας τις απώ­λειες και τις οικο­νο­μι­κές επι­βα­ρύν­σεις. Ωστό­σο, οι γεω­πο­λι­τι­κές στρα­τη­γι­κές επι­διώ­ξεις εμπο­δί­ζουν πολ­λές φορές την επί­τευ­ξή της.

Συμπε­ρα­σμα­τι­κά, υπάρ­χει μια σαφής αντί­θε­ση ανά­με­σα στα συμ­φέ­ρο­ντα των πολι­τι­κών ελίτ και των ευρω­παϊ­κών λαών, με τις δεύ­τε­ρες να καλού­νται να πλη­ρώ­σουν το τίμη­μα των επι­λο­γών των πρώτων.

Διεθνές δίκαιο και καταπίεση των μειονοτήτων στην Ουκρανία

Είναι συμ­βα­τό με το διε­θνές δίκαιο η κατα­πί­ε­ση εθνι­κών μειο­νο­τή­των —η στέ­ρη­ση της γλώσ­σας τους, των ίσων ευκαι­ριών και της θρη­σκευ­τι­κής ελευ­θε­ρί­ας— όπως συμ­βαί­νει στην Ουκρα­νία; Και για­τί η Ευρώ­πη σιω­πά μπρο­στά σε αυτή την πραγματικότητα;

Το διε­θνές και ευρω­παϊ­κό δίκαιο προ­στα­τεύ­ει τα δικαιώ­μα­τα των μειο­νο­τή­των. Συμ­φω­νί­ες όπως η Σύμ­βα­ση-Πλαί­σιο για την Προ­στα­σία των Εθνι­κών Μειο­νο­τή­των του Συμ­βου­λί­ου της Ευρώ­πης ανα­γνω­ρί­ζουν ρητά το δικαί­ω­μα στην πολι­τι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα, τη γλώσ­σα και τη θρη­σκεία. Ωστό­σο, σε περιό­δους συγκρού­σε­ων, όπως η σημε­ρι­νή στην Ουκρα­νία, η προ­στα­σία αυτών των δικαιω­μά­των παρα­με­ρί­ζε­ται στο όνο­μα της εθνι­κής ασφά­λειας και της πολι­τι­κής σταθερότητας.

Η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση, προ­ση­λω­μέ­νη στη στή­ρι­ξη του ουκρα­νι­κού κρά­τους, φαί­νε­ται να παρα­βλέ­πει συστη­μα­τι­κά τις σοβα­ρές παρα­βιά­σεις δικαιω­μά­των των ρωσό­φω­νων και άλλων μειο­νο­τή­των, οι οποί­οι αγγί­ζουν έως και το 40% του πλη­θυ­σμού σε ορι­σμέ­νες περιοχές.

Η στά­ση αυτή παρα­πέ­μπει σε ιστο­ρι­κά παρα­δείγ­μα­τα κατα­πιε­στι­κού εθνι­κι­σμού, όπως στην Τουρ­κία του προη­γού­με­νου αιώ­να, όπου η γενο­κτο­νία και ο βίαιος αφο­μοιω­τι­σμός οδή­γη­σαν στην εξα­φά­νι­ση των χρι­στια­νι­κών κοινοτήτων.

Η υπο­κρι­σία της ευρω­παϊ­κής ηγε­σί­ας, η οποία εμφα­νί­ζε­ται να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη δημο­κρα­τία ενώ παράλ­λη­λα σιω­πά απέ­να­ντι στην κατα­πί­ε­ση μειο­νο­τή­των και στη δρά­ση νεο­να­ζι­στι­κών ταγ­μά­των όπως το Αζόφ, προ­κα­λεί την κοι­νή λογι­κή και υπο­νο­μεύ­ει την αξιο­πι­στία της.

Η ρεαλιστική πολιτική του Τραμπ και η αποκάλυψη των ευρωπαϊκών αδυναμιών

Ο πρώ­ην πρό­ε­δρος Ντό­ναλντ Τραμπ, υιο­θε­τώ­ντας μια ρεα­λι­στι­κή προ­σέγ­γι­ση, μίλη­σε ανοι­χτά για την ανά­γκη οι πολι­τι­κές επι­λο­γές να βασί­ζο­νται σε οικο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και όχι σε ιδε­ο­λο­γι­κές ή ηθι­κές επι­τα­γές. Αυτή η προ­σέγ­γι­ση, αν και κυνι­κή, εκθέ­τει τη διπρο­σω­πία της ευρω­παϊ­κής πολι­τι­κής, που επι­κα­λεί­ται το διε­θνές δίκαιο κατά περί­πτω­ση και με κρι­τή­ριο τα ίδια συμφέροντα.

Συμπέρασμα

Η κατα­πά­τη­ση των δικαιω­μά­των των εθνι­κών μειο­νο­τή­των δεν είναι δευ­τε­ρεύ­ον ζήτη­μα. Είναι πρω­τεύ­ου­σας σημα­σί­ας και απο­τε­λεί βασι­κό δεί­κτη της ποιό­τη­τας της δημο­κρα­τί­ας και της τήρη­σης του διε­θνούς δικαίου.

Η ιστο­ρι­κή εμπει­ρία διδά­σκει ότι η παρα­μέ­λη­ση αυτών των δικαιω­μά­των οδη­γεί σε εθνο­κα­θάρ­σεις και γενο­κτο­νί­ες. Η διε­θνής κοι­νό­τη­τα και ιδιαί­τε­ρα η Ευρώ­πη πρέ­πει να επα­νε­ξε­τά­σουν τη στά­ση τους, προ­τάσ­σο­ντας την ανθρώ­πι­νη αξία και τα δικαιώ­μα­τα ένα­ντι του κυνι­σμού των γεω­πο­λι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών συμφερόντων.

Η υπε­ρά­σπι­ση της ειρή­νης και της προ­στα­σί­ας των εθνι­κών μειο­νο­τή­των είναι θεμέ­λιο για μια πραγ­μα­τι­κά δίκαιη και στα­θε­ρή διε­θνή τάξη.

Ο Βασί­λης Τακτι­κός είναι πολι­τι­κός ανα­λυ­τής και συγ­γρα­φέ­ας βιβλί­ων κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μί­ας. Είναι συντο­νι­στής του Πανελ­λή­νιου παρα­τη­ρη­τη­ρί­ου και δικτύ­ου αλλη­λέγ­γυας οικο­νο­μί­ας και βασι­κός ειση­γη­τής στα συνέ­δρια του χώρου. Τελευ­ταία αρθρο­γρα­φεί στις ιστο­σε­λί­δες: i‑loveathens.gr, hellas2day.gr και timesnews.gr

 

Βρεί­τε μας και στη σελί­δα μας στο facebook: Η Πολι­τι­κή σήμερα