Το σοκ  και δέος Τράμπ και Βάνς για  την Ευρώπη. Και  ο εσωτερικός εχθρός

 

γρά­φει ο Βασί­λης Τακτικός

Η Ευρώ­πη ζει το από­λυ­το  και πολι­τι­κό σοκ  μετά  συνο­μι­λία τραμ με Πού­τιν και την ομι­λία Vans στο Μόνα­χο προς τους Ευρω­παί­ους ηγέτες.

Ο Πού­τιν δεν είναι ο εχθρός για τον Τραμπ και δεί­χνει κάθε πρό­θε­ση να συν­διαλ­λα­γεί μαζί του για το  ουκρα­νι­κό ζήτημα. 

 Ο αντι­πρό­ε­δρος Τζέι Ντι Βανς μετα­ξύ άλλων πρό­σθε­σε:  «Η απει­λή που με ανη­συ­χεί περισ­σό­τε­ρο αυτή τη στιγ­μή σχε­τι­κά με την Ευρώ­πη δεν είναι η Ρωσία ή η Κίνα ή κάποιος άλλος εξω­τε­ρι­κός παρά­γων, αλλά η απει­λή από το εσω­τε­ρι­κό, η υπα­να­χώ­ρη­ση από τις πλέ­ον θεμε­λιώ­δεις αξί­ες τις οποί­ες μοι­ρά­ζο­νται και οι ΗΠΑ».  Ο εχθρός είναι εσωτερικός.

Παράλ­λη­λα, ο  Αμε­ρι­κα­νός αντι­πρό­ε­δρος Βανς, ήταν σαφής  στην τοπο­θέ­τη­σή του προς Ευρω­παί­ους ηγέ­τες στο Μόνα­χο όταν  άφη­σε εμβρό­ντη­το το ακρο­α­τή­ριό του κατά την ομι­λία του καθώς,  έκα­νε σφο­δρή επί­θε­ση στους ευρω­παί­ους εταί­ρους των ΗΠΑ, «καταγ­γέλ­λο­ντας» ‑μετα­ξύ άλλων–  αντι­δη­μο­κρα­τι­κές «σοβιε­τι­κού τύπου» .

Ο αντι­πρό­ε­δρος Βάνς, τα έβα­λε με την γρα­φειο­κρα­τία  της ΕΕ  ακρι­βώς όπως κάνει και με την γρα­φειο­κρα­τία του αμε­ρι­κα­νι­κού κρά­τους από την οποία  ένα μεγά­λο κομ­μά­τι της με πρω­το­βου­λία του  Elon Musk  το καταρ­γεί και το αντι­κα­θι­στά  με τεχνη­τή νοη­μο­σύ­νη. Και στο βάθος αυτής της επι­λο­γής δεί­χνει το τερά­στιο δημό­σιο χρέ­ος που απει­λεί την Αμε­ρι­κή και τις δυτι­κές οικο­νο­μί­ες. Το φάρ­μα­κο που προ­τεί­νει είναι οι  νέοι δασμοί σε Ευρώ­πη – Κανα­δά — Κίνα.  οι  νέοι δασμοί όμως που προ­τεί­νει είναι μία   επαρ­κής λύση; Θα το δού­με στη συνέχεια.

Πάντως, ο τυφώ­νας Τrump γκρε­μί­ζει το αφή­γη­μα της σύγκρου­σης μετα­ξύ δημο­κρα­τι­κής δύσης και αυταρ­χι­κών καθε­στώ­των, γκρε­μί­ζει το αφή­γη­μα και το πρό­σχη­μα του «διε­θνούς δικαί­ου» και προ­βά­λει ξανά το προ­φα­νές «δίκαιο του ισχυ­ρού»  που  πραγ­μα­τι­κά ισχύ­ει στις διε­θνείς σχέ­σεις των χωρών από την επο­χή του Θουκιδίδη..

Παράλ­λη­λα,  ανα­δει­κνύ­ει τη real politic του εμπο­ρι­κού και ενερ­γεια­κού πολέ­μου  διε­ξά­γε­ται ακα­τά­παυ­στα  στο παγκό­σμιο σκη­νι­κό και καθο­ρί­ζει διε­θνείς σχέ­σεις και συμμαχίες.

Εδώ αχνο­φαί­νε­ται μια νέα Γιάλ­τα, μια συμ­φω­νία για σφαί­ρες επιρ­ρο­ής  μετα­ξύ των υπερ­δυ­νά­με­ων. Πρό­κει­ται για μία νέα κάστα εξου­σί­ας στη δύση που έρχε­ται σε αντί­θε­ση με την υπε­ρε­πέ­κτα­ση των “δημο­κρα­τι­κών” της Αμε­ρι­κής  την μονο­πο­λι­κή παγκο­σμιο­ποί­η­ση και τον ακο­λού­θων της στην Ευρώ­πη που κοστί­ζει ακρι­βά στον επι­κυ­ρί­αρ­χο σε σχέ­ση με την πολυ­πο­λι­κή παγκο­σμιο­ποί­η­ση που μειώ­νει το κόστος και το δημό­σιο χρέ­ος της Αμε­ρι­κής. Αυτή είναι η στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή του Τραμ που βρα­χυ­πρό­θε­σμα του­λά­χι­στον μειώ­νει το κόστος και το δημό­σιο χρέος.

Μ αυτό το σκε­πτι­κό φαί­νε­ται  ο Βάνς ξεμα­σκα­ρεύ­ει τους “δημο­κρα­τι­κούς ”νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρους” στην Ευρώ­πη Αμε­ρι­κή  που βρέ­θη­καν  πίσω από κάθε υπο­κι­νού­με­νο πρα­ξι­κό­πη­μα όπως “αρα­βι­κή άνοι­ξη” Λιβύη, Μεϊ­τάν,  Γεωρ­γία, Συρία.

Πρό­κει­ται για μεγά­λη αντί­θε­ση υπο­δείγ­μα­τος κυριαρ­χί­ας που από τη μια πλευ­ρά είναι την νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη παγκο­σμιο­ποί­η­ση που προ­ω­θούν και υπε­ρα­σπί­ζου­νε οι διευ­θυ­ντι­κές ελίτ των δημο­κρα­τι­κών στην Αμε­ρι­κή και στην Ευρώ­πη  οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες και λαϊ­κό κόμ­μα. Και από την άλλη για μια πολι­τι­κή που το πρω­τείο το έχει αγο­ρά, οι τρά­πε­ζες και το χρη­μα­τι­στή­ριο.   Για το νέο συντη­ρη­τι­σμό του Τράμπ και της νέας δεξιάς στην Ευρώ­πη το πρω­τείο φαί­νε­τα να το έχει το  εθνι­κό κράτος.

Για αυτή την αλλα­γή πλεύ­σης το ελεγ­χό­με­νο και παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο μιντια­κό σύστη­μα μας λέει ο Τραμπ είναι ένας λαϊ­κι­στής σχε­δόν φασί­στας,  όπως φασί­στες είναι όλοι  ακρο­δε­ξιοί στην Ευρώπη.

Όμως ο Τραμπ δεν  είναι ούτε πολε­μο­χα­ρής, ούτε φασί­στας που ασκεί βία , Ούτε εκφρά­ζει εθνι­κό μίσος ένα­ντι άλλων εθνών. Είναι απλά   συντη­ρη­τι­κός και πολέ­μιος της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης όπως όλη η συντη­ρη­τι­κή Ευρώ­πη. Παράλ­λη­λα, είναι υπερ του δρα­στι­κού περιο­ρι­σμού του δημό­σιου χρέ­ους με αντί­στοι­χο περιο­ρι­σμό του κοι­νω­νι­κού κρά­τους. Και το αρνη­τι­κό επι­πλέ­ον σαυ­τό είναι ότι  μεσο­πρό­θε­σμα θα διο­γκώ­σει περισ­σό­τε­ρο τις ανισότητες.

Το βέβαιο είναι επί­σης  ότι δεν θα ακο­λου­θή­σει την πολι­τι­κή του Ρήγκαν και Θάτσερ με τον μονε­τα­ρι­σμό και την υπερ­χρέ­ω­ση με δάνεια  της επό­με­νης γενιάς.

Ο συντη­ρη­τι­σμός μπο­ρεί να βελ­τιώ­σει την εικό­να του δημο­σί­ου χρέ­ους βρα­χυ­πρό­θε­σμα αλλά μακρο­πρό­θε­σμα αυτή η πολι­τι­κή  θα υπο­νο­μευ­τεί από τον περιο­ρι­σμό της ζήτη­σης και τη νέα διό­γκω­ση των ανισοτήτων.

Η διό­γκω­ση του παγκό­σμιου χρέ­ους και η διό­γκω­ση των ανι­σο­τή­των που αρνεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει συνο­λι­κά η δύση, είναι το κύριο πρό­βλη­μα που θα βρού­με μπρο­στά μας στο μέλλον.

Η γεω­πο­λι­τι­κές ανα­λύ­σεις δεν μπο­ρούν να μας φωτί­σουν επαρ­κώς αυτό το πρόβλημα.

Ο εχθρός είναι  τομέ­ας κυρί­ως εσω­τε­ρι­κός και έχει να κάνει κυρί­ως με τη σύγκρου­ση κεφα­λαί­ου και εργα­σί­ας. Η εξου­σί­ες επι­τρέ­πουν στο κεφά­λαιο κερ­δί­ζει συνε­χώς τη μερί­δα του  λέο­ντος στην κατα­νο­μή των πόρων. Η παγκό­σμια φορο­λο­γία του κεφα­λαί­ου είναι μόλις το 4%.  Αντι­θέ­τως η  φορο­λο­γία   της Εργα­σί­ας φτά­νει το 40%.  Η μεί­ω­ση συγκρι­τι­κά αμοι­βών της εργα­σί­ας μειώ­νει την κατα­νά­λω­ση και μέσω αυτής  προσ­δό­κι­μο της οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης. Έτσι το παγκό­σμιο χρέ­ος συνε­χώς αυξά­νε­ται με πολύ μεγα­λύ­τε­ρη ταχύ­τη­τα από την ανά­πτυ­ξη  και στο τέλος δεν θα απο­φευ­χθεί μια νέα παγκό­σμια κρί­ση χρέους.