Όταν ο Τύπος μιλά η Ελευθερία αναπνέει

γρά­φει η Ανα­στα­σία Γεωργοπούλου

«Ένας ελεύ­θε­ρος Τύπος μπο­ρεί να είναι καλός ή κακός, χωρίς ελευ­θε­ρία όμως
είναι βέβαιο ότι είναι κακός» έγρα­φε ο Αλμπέρ Καμύ, Γάλ­λος φιλό­σο­φος και
δημο­σιο­γρά­φος, την επο­χή που η Ευρώ­πη έβγαι­νε τραυ­μα­τι­σμέ­νη από τον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλε­μο και ανα­ζη­τού­σε τα θεμέ­λια της ελευ­θε­ρί­ας. Ο λόγος του Νομπε­λί­στα φιλό­σο­φου και δια­νο­ού­με­νου παρα­μέ­νει και σήμε­ρα επί­και­ρος. Σε μια επο­χή που ο Τύπος σε πολ­λές χώρες φιμώ­νε­ται, ελέγ­χε­ται ή απει­λεί­ται, η Παγκό­σμια Ημέ­ρα Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας (3 Μαΐ­ου) δεν είναι απλώς μία
επέ­τειος· είναι μια υπεν­θύ­μι­ση ότι χωρίς ανε­ξάρ­τη­τα Μέσα Ενη­μέ­ρω­σης, δεν
υπάρ­χει ουσια­στι­κή Δημοκρατία.
Η ελευ­θε­ρία του Τύπου δεν είναι προ­νό­μιο των δημο­σιο­γρά­φων· είναι
δικαί­ω­μα του πολί­τη να γνω­ρί­ζει. Να ξέρει τι συμ­βαί­νει πίσω από τις αποφάσεις,
να μπο­ρεί να ελέγ­χει την εξου­σία, να έχει πρό­σβα­ση σε πλη­ρο­φο­ρία που δεν είναι
κατευ­θυ­νό­με­νη.                                                                                                                                                     Όταν η ενη­μέ­ρω­ση είναι λογο­κρι­μέ­νη ή χει­ρα­γω­γη­μέ­νη, τότε οι
πολί­τες οδη­γού­νται στην αδρά­νεια, ο δημό­σιος διά­λο­γος υπο­βαθ­μί­ζε­ται και η ίδια
η δημο­κρα­τία χάνει την ουσία της. Ο Καμύ μας προει­δο­ποί­η­σε: δεν αρκεί να
υπάρ­χει Τύπος, πρέ­πει να είναι ελεύ­θε­ρος. Δια­φο­ρε­τι­κά γίνε­ται φερέ­φω­νο της
εξου­σί­ας και όχι αντί­βα­ρό της.
Σε αυτή τη μάχη για την περι­φρού­ρη­ση της Δημο­κρα­τί­ας, δεν αρκεί μόνο ο
ελεύ­θε­ρος Τύπος· χρειά­ζε­ται και ο πολί­της που γνω­ρί­ζει και συμ­με­τέ­χει.                                                  Το Λύκειο μέσα από τα μαθή­μα­τα Κοι­νω­νι­κών και Πολι­τι­κών Επι­στη­μών- ανύπαρκτα
σήμε­ρα και εισερ­χό­με­να ευκαι­ρια­κά και σκο­πι­μο­θη­ρι­κά- μπο­ρεί να προετοιμάσει
τον ενερ­γό αυτό­νο­μο πολί­τη: εκεί­νον που κατα­νο­εί τους θεσμούς, γνω­ρί­ζει τη
λει­τουρ­γία τους, ανα­γνω­ρί­ζει τα κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα και είναι έτοι­μος να
συμ­βάλ­λει στη λύση τους. Ως εκ τού­του ο άλλος πόλος της Δημο­κρα­τί­ας είναι ο
αυτό­νο­μος πολί­της. Αυτόν οφεί­λει η Πολι­τεία να οπλί­σει απέ­να­ντι στις σειρήνες
των εύκο­λων και ακραί­ων συν­θη­μά­των, καθι­στώ­ντας τον φρου­ρό της
Δημο­κρα­τί­ας.
Ας αξιο­ποι­ή­σου­με, λοι­πόν, την 3η Μαΐ­ου όχι απλώς για να γιορ­τά­σου­με την
ελευ­θε­ρία του Τύπου, αλλά για να την υπε­ρα­σπι­στού­με: απέ­να­ντι στη λογοκρισία ,
στη φίμω­ση, στην κατα­στο­λή της κρι­τι­κής. Για­τί η ελευ­θε­ρία της έκφρα­σης δεν είναι
δεδο­μέ­νη-είναι κατά­κτη­ση και ευθύ­νη όλων μας.
Συχνά αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την αλλα­γή ως υπό­θε­ση των «άνω­θεν»· όμως
παρα­γνω­ρί­ζου­με την αξία της διαρ­κούς βελ­τί­ω­σης των ίδιων των πολι­τών. Αυτή
είναι η ζωντα­νή δύνα­μη της ίδιας της Δημο­κρα­τί­ας. Η εύρυθ­μη λει­τουρ­γία της
κοι­νω­νί­ας και του κρά­τους εξαρ­τά­ται από τη γνώ­ση, την κρι­τι­κή σκέ­ψη και την
ετοι­μό­τη­τα κάθε πολί­τη να στα­θεί υπεύ­θυ­να στο δημό­σιο χώρο.

Βρεί­τε μας και στη σελί­δα μας στο Facebook: Media ‑Ενη­μέ­ρω­ση — Επι­κοι­νω­νία σήμερα

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -