του Μπά­μπη Στέρτσου

Από­ψε είναι δύσκο­λο να γρά­ψεις για την Κόνιτσα.

Είναι δύσκο­λο να βάλεις σε λέξεις αυτό που αισθά­νε­σαι όταν βλέ­πεις τον τόπο σου να καί­γε­ται. Όταν κοι­τά­ζεις τις εικό­νες και πίσω από τον καπνό δεν βλέ­πεις απλώς ένα βου­νό, ένα δάσος, μια μικρή ακρι­τι­κή πολι­τεία. Βλέ­πεις τα παι­δι­κά σου χρό­νια. Βλέ­πεις ανθρώ­πους που γνώ­ρι­σες. Δρό­μους που περ­πά­τη­σες. Βου­νά που κοί­τα­ξες χιλιά­δες φορές. Μνή­μες που νόμι­ζες ότι τίπο­τε δεν μπο­ρού­σε να τις αγγίξει.

 Και όμως, από­ψε η φωτιά, ο καπνός βρί­σκε­ται εκεί. Πάνω από την Κόνι­τσα, μέσα στην Κόνιτσα!

Η πυρ­κα­γιά που ξεκί­νη­σε στις 31 Αυγού­στου στην Τρα­πε­ζί­τσα εξα­κο­λου­θεί να δοκι­μά­ζει τον τόπο. Η σημε­ρι­νή μεγά­λη ανα­ζω­πύ­ρω­ση έφε­ρε ξανά τις φλό­γες σε δύσβα­τες δασι­κές εκτά­σεις, τους καπνούς πάνω από την κωμό­πο­λη και την αγω­νία μέσα στα σπί­τια. Από­ψε, 170 πυρο­σβέ­στες και δέκα ομά­δες πεζο­πό­ρων τμη­μά­των συνε­χί­ζουν τη μάχη μέσα στη νύχτα. Τα ενα­έ­ρια μέσα στα­μά­τη­σαν με το σκο­τά­δι. Τώρα έμει­ναν οι άνθρω­ποι απέ­να­ντι στη φωτιά.

Άνθρω­ποι που δεν γνω­ρί­ζου­με τα ονό­μα­τά τους. Άνθρω­ποι που αυτή την ώρα ανε­βαί­νουν στις πλα­γιές, περ­πα­τούν μέσα στον καπνό, κου­βα­λούν μάνι­κες, ανοί­γουν δρό­μους, προ­σπα­θούν να ανα­κό­ψουν τις φλό­γες πριν κατε­βούν χαμη­λό­τε­ρα. Πυρο­σβέ­στες που άφη­σαν κι αυτοί κάπου πίσω τις οικο­γέ­νειές τους και από­ψε φυλά­νε τις δικές μας.

Σε αυτούς τους ανθρώ­πους η Κόνι­τσα χρω­στά από­ψε ένα μεγά­λο ευχα­ρι­στώ.

Την ίδια ώρα, λίγο μετά τις εννιά­μι­σι το βρά­δυ, το 112 ήχη­σε ξανά στα κινη­τά των κατοί­κων καλώ­ντας τους να βρί­σκο­νται σε ετοιμότητα.

Και τότε η φωτιά παύ­ει να είναι είδη­ση. Γίνε­ται πια προ­σω­πι­κό θέμα. Γίνε­ται αγω­νία, ερω­τη­μα­τι­κά, επι­βί­ω­ση, δύνα­μη και αδυ­να­μία ταυ­τό­χρο­να. Είναι τότε που συνα­ντάς τους αρχέ­γο­νους φόβους σου.

Είναι τότε που η πυρ­κα­γιά γίνε­ται ο συγ­γε­νής που ανα­γκά­στη­κε να φύγει. Ο ηλι­κιω­μέ­νος που απο­μα­κρύν­θη­κε από τον τόπο του χωρίς να ξέρει τι θα αντι­κρί­σει όταν επι­στρέ­ψει. Γίνε­ται ένα τηλέ­φω­νο που περι­μέ­νεις να χτυ­πή­σει. Μια φωνή στην άλλη άκρη της γραμ­μής που προ­σπα­θεί να σε καθη­συ­χά­σει ενώ ξέρεις ότι και η ίδια φοβά­ται. Δικοί μας άνθρω­ποι έχουν απο­μα­κρυν­θεί σε ασφα­λέ­στε­ρα σημεία. Κάποιοι βρί­σκο­νται από­ψε στον Άγιο Κοσμά. Και εκεί, μέσα στη νύχτα, κάνουν ολο­νυ­χτία. Προσεύχονται.

Δεν ξέρω αν υπάρ­χουν στιγ­μές κατά τις οποί­ες η προ­σευ­χή απο­κτά μεγα­λύ­τε­ρη δύνα­μη. Ξέρω όμως ότι υπάρ­χουν στιγ­μές που ο άνθρω­πος, όταν δεν μπο­ρεί να κάνει τίπο­τε άλλο, σηκώ­νει τα μάτια ψηλά.

 Και από­ψε στην Κόνι­τσα πολ­λά μάτια είναι στραμ­μέ­να ψηλά.  Άλλα προς το βου­νό, για να δουν μέχρι πού έφτα­σε η φωτιά. Άλλα προς τον ουρα­νό, μήπως έρθει μια βρο­χή και άλλα προς τον Άγιο, ζητώ­ντας ένα μόνο πράγμα:

Να σωθεί ο τόπος. Να σωθούν οι άνθρω­ποι. Να γυρί­σουν όλοι στα σπί­τια τους.

Για­τί η Κόνι­τσα δεν είναι απλώς μια κουκ­κί­δα στον χάρ­τη της Ηπεί­ρου. Είναι εκεί­νη η μικρή πολι­τεία κάτω από τα μεγά­λα βου­νά, εκεί όπου ο Αώος περ­νά αιώ­νες τώρα μέσα από τη χαρά­δρα. Είναι η πέτρι­νη γέφυ­ρα. Είναι τα παλιά σπί­τια. Είναι τα χωριά γύρω της. Είναι οι άνθρω­ποι που έμει­ναν εκεί όταν τόσοι άλλοι έφυ­γαν. Είναι ένας τόπος σκλη­ρός και πανέ­μορ­φος, μαθη­μέ­νος στους χει­μώ­νες, στα χιό­νια, στην απο­μό­νω­ση, αλλά και περή­φα­νος για την ομορ­φιά του.

 Είναι, για πολ­λούς από εμάς, κάτι ακό­μη περισ­σό­τε­ρο. Είναι ο γενέ­θλιος τόπος μας και τον γενέ­θλιο τόπο δεν τον αγα­πάς επει­δή είναι τέλειος. Τον αγα­πάς για­τί μέσα στο χώμα του βρί­σκε­ται ένα κομ­μά­τι από εσένα.

Γι’ αυτό από­ψε πονάμε.

Κοι­τά­ζω τις εικό­νες και ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλο.

Δεν ντρέ­πο­μαι γι’ αυτό το δάκρυ.

Είναι ένα δάκρυ για τα δέντρα που χάνο­νται. Για τα ζώα που τρέ­χουν τρο­μαγ­μέ­να μέσα στο δάσος. Για τους ανθρώ­πους που κοι­τούν το βου­νό και περι­μέ­νουν. Για τους ηλι­κιω­μέ­νους που ανα­γκά­στη­καν να φύγουν. Για εκεί­νους που προ­σεύ­χο­νται. Για τους πυρο­σβέ­στες που από­ψε δεν έχουν το δικαί­ω­μα να φοβη­θούν, για­τί πρέ­πει να συνεχίσουν.

Μα θέλω αυτό το δάκρυ να μη μεί­νει δάκρυ.   Να γίνει ευχή.Να γίνει προσευχή.Να γίνει ένα μεγά­λο «κου­ρά­γιο» που θα φτά­σει μέχρι την Κόνιτσα.

Αυτές τις ώρες χιλιά­δες άνθρω­ποι παρα­κο­λου­θούν όσα μετα­δί­δου­με. Άνθρω­ποι από την Ήπει­ρο, από την Αθή­να, από κάθε γωνιά της Ελλά­δας, αλλά και Κονι­τσιώ­τες σκορ­πι­σμέ­νοι μακριά από την πατρί­δα τους. Από­ψε, όπου κι αν βρι­σκό­μα­στε, η σκέ­ψη μας είναι εκεί.

Στην Τρα­πε­ζί­τσα, στον Αώο, στη χαρά­δρα, στα σπί­τια  στους πυρο­σβέ­στες. στους ανθρώ­πους μας. Προ­σευ­χό­μα­στε να μην περά­σει η φωτιά απέ­να­ντι προς την όμορ­φη Τύμ­φη, προς το Μονα­στή­ρι του Αγί­ου,  τη Μονή Στομίου

Και όσο η νύχτα προ­χω­ρά, ας κρα­τή­σου­με την ψυχραι­μία μας. Ας ακού­με μόνο τις οδη­γί­ες των αρμό­διων αρχών. Ας αφή­σου­με ελεύ­θε­ρους τους δρό­μους για τα πυρο­σβε­στι­κά οχή­μα­τα. Ας μη μετα­κι­νού­μα­στε προς τη φωτιά από περιέρ­γεια. Αυτή την ώρα ακό­μη και η πιο μικρή υπεύ­θυ­νη πρά­ξη μπο­ρεί να βοη­θή­σει αυτούς που δίνουν τη μάχη.

 Από­ψε δεν χρειά­ζο­νται μεγά­λα λόγια.  Χρειά­ζε­ται να στα­θού­με νοε­ρά δίπλα στους ανθρώ­πους που παλεύ­ουν και εμείς που βρι­σκό­μα­στε μακριά, δεν μπο­ρού­με να κρα­τή­σου­με μάνι­κα. Δεν μπο­ρού­με να μπού­με στο δάσος. Δεν μπο­ρού­με να στα­μα­τή­σου­με τον άνεμο.

Μπο­ρού­με όμως να είμα­στε εκεί με την καρ­διά μας, μπο­ρού­με να ευχηθούμε.

Κρά­τα γερά, Κόνι­τσα.  Κρά­τα γερά αυτή τη νύχτα. Οι άνθρω­ποί σου είναι εκεί. Τα παι­διά σου, όπου κι αν βρί­σκο­νται, σε κοιτούν.

Και κάποιοι, από­ψε στον Άγιο Κοσμά, ξαγρυ­πνούν και προ­σεύ­χο­νται για σένα.

Κι αν ένα δάκρυ κυλή­σει στο μάγου­λό μας, ας το αφήσουμε.

Από­ψε αυτό το δάκρυ είναι η προ­σευ­χή μας.

  Να ξημε­ρώ­σει. Να κοπά­σει ο άνε­μος. Να νικη­θεί η φωτιά και αύριο το πρωί, όταν ο ήλιος σηκω­θεί ξανά πάνω από τα βου­νά της Κόνι­τσας, να είναι όλοι εκεί.

Όλοι.

Και να μπο­ρού­με να πού­με μόνο δυο λέξεις:

«Σωθή­κα­με. Δόξα τω Θεώ».

 

 

Βρεί­τε μας και στη σελί­δα μας στο  Facebook:  Η Κόνι­τσα σήμε­ρα  Konitsa today