- Διαφήμιση -

O δαιμόνιoς Έλληνας πλαστoγράφoς πoυ ξεπέρασε ακόμα και τoν Φρανκ Άμπιγκνεϊλ!

Έμεινε στην ιστορία για την δεινότητά του να πλαστογραφεί αρχαία κείμενα. Τόν έχουν χαρακτηρίσει ως τον μεγαλύτερο πλαστογράφο του 19ου αιώνα!

Εφο­δια­σμέ­νος από τον Θεό με σπά­νιο ταλέ­ντο στην καλ­λι­γρα­φία και με δεδο­μέ­νη την αγά­πη του για την αρχαία ελλη­νι­κή και την βυζα­ντι­νή γραμ­μα­τεία, ο Κων­στα­ντί­νος Σιμω­νί­δης θα μπο­ρού­σε να είχε κερ­δί­σει μια θέση στην ιστο­ρία. Και όντως τα κατά­φε­ρε! Αλλά για όλους τους λάθος λόγους.

Σύμ­φω­να με τους σύγ­χρο­νούς του, κατά την διάρ­κεια του 18ου αιώ­να, υπήρ­ξε ο μεγα­λύ­τε­ρος πλα­στο­γρά­φος της επο­χής του και ίσως ένας από τους σπου­δαιό­τε­ρους όλων των επο­χών, αφού τα αντί­γρα­φά του ήταν τόσο πιστά που κατόρ­θω­σε να ξεγε­λά­σει ειδι­κούς αλλά και μερι­κά από τα μεγα­λύ­τε­ρα ιδρύ­μα­τα στον κόσμο.

Από την αρχή της ζωής του, όμως, ο Σιμω­νί­δης δεν τα βρή­κε όλα ρόδι­να. Για λόγους που δεν απο­σα­φη­νί­στη­καν ποτέ πλή­ρως, είχε απο­πει­ρα­θεί να δηλη­τη­ριά­σει τον πατέ­ρα του όταν ήταν μόλις 16 ετών και προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει την φυλα­κή, εγκα­τέ­λει­ψε το 1836 την Σύμη όπου είχε γεν­νη­θεί, και βρέ­θη­κε στο Άγιο Όρος, παρα­μέ­νο­ντας εκεί για περί­που 4 χρόνια.

Στο «Περι­βό­λι της Πανα­γιάς» δεν βρή­κε μόνο κατα­φύ­γιο από τους διώ­κτες του αλλά και ένα μέρος όπου γνώ­ρι­σε καλύ­τε­ρα τον εαυ­τό του και τα ταλέ­ντα του. Στις βιβλιο­θή­κες των μονών ήρθε σε επα­φή με σπά­νια χει­ρό­γρα­φα ενώ έμα­θε την τέχνη της καλ­λι­γρα­φί­ας, εντυ­πω­σιά­ζο­ντας τους πάντες με τις ικα­νό­τη­τές του.

Σύμ­φω­να με μαρ­τυ­ρί­ες, η αγά­πη του και το ενδια­φέ­ρον του για όλα αυτά ήταν υπαρ­κτή και γνή­σια. Αντί­θε­τα, καθό­λου γνή­σια δεν ήταν τα αντί­γρα­φα που άρχι­σε να δημιουρ­γεί! Αν και πολ­λοί υπο­στη­ρί­ζουν ότι δεν έφτα­σε στο σημείο να ξεκι­νή­σει τις πλα­στο­γρα­φί­ες με βασι­κό σκο­πό το χρή­μα. Όχι πως δεν τον ενδιέ­φε­ρε, αλλά το έβα­ζε σε δεύ­τε­ρη μοί­ρα, πίσω από την ανά­γκη του να συμ­με­τά­σχει σε αυτό το «παι­χνί­δι» από το οποίο αντλού­σε τερά­στια ικα­νο­ποί­η­ση αλλά και την πραγ­μα­τι­κή αγά­πη του για την αρχαιο­λο­γία και την ιστορία.

Έτσι το 1848 τον συνα­ντά­με στην Αθή­να όπου βάζει μπρος την ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­σή του! Ξεκι­νά με εμπό­ριο σπά­νιων χει­ρό­γρα­φων, πολ­λά εκ των οποί­ων μάλι­στα ήταν αυθε­ντι­κά. Μετα­ξύ αυτών όμως –και αφού είχε απο­κτή­σει φήμη ως γνώ­στης και ειδι­κός- κατά­φερ­νε να πλα­σά­ρει και τις δικές του έργα, είτε επρό­κει­το για πλα­στο­γρα­φη­μέ­να αντί­γρα­φα είτε για δημιουρ­γή­μα­τα της φαντα­σί­ας του.…

 

περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες εδώ

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

You might also like
Leave A Reply

Your email address will not be published.