Δυσαρέσκεια στο Ζαγόρι για τα ΕΛΤΑ – Όταν το κράτος θυμάται την ορεινή Ελλάδα μόνο για φόρους

Όταν το κράτος κλείνει υπηρεσίες σε όσους κρατούν την ύπαιθρο ζωντανή, κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

του Χάρη Στεργίου

Χρόνος ανάγνωσης: 3’
Hellas2day.gr

Η ανα­στο­λή λει­τουρ­γί­ας του μονα­δι­κού υπο­κα­τα­στή­μα­τος ΕΛΤΑ στο Ζαγό­ρι προ­κά­λε­σε οργή, ψηφί­σμα­τα και έντο­να ερω­τή­μα­τα για το πώς αντι­λαμ­βά­νε­ται η πολι­τεία την ορει­νή Ελλά­δα. Μια περιο­χή που προ­σφέ­ρει εκα­τομ­μύ­ρια σε του­ρι­στι­κά έσο­δα αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν βάρος – και οι κάτοι­κοι νιώ­θουν για άλλη μια φορά εγκαταλελειμμένοι.

Η από­φα­ση για το κλεί­σι­μο 200 υπο­κα­τα­στη­μά­των των ΕΛΤΑ έχει προ­κα­λέ­σει σει­σμό σε όλη τη χώρα. Στο Ζαγό­ρι, όμως, δεν μιλά­με απλώς για αγα­νά­κτη­ση. Μιλά­με για ένα ξέσπα­σμα απέ­να­ντι σε μια πολι­τεία που –για άλλη μια φορά– δεί­χνει ότι θυμά­ται την ορει­νή Ελλά­δα μόνο όταν εισπράττει.

Και ας μη γελιό­μα­στε: η κυβέρ­νη­ση δεν έκα­νε πίσω επει­δή «άκου­σε την κοι­νω­νία». Έκα­νε πίσω επει­δή είδε τη φωτιά να φτά­νει στις πόρ­τες βου­λευ­τών της, που κατά­λα­βαν ότι δεν μπο­ρούν να πηγαί­νουν στα χωριά και να ζητούν ψήφους από ανθρώ­πους στους οποί­ους στε­ρούν βασι­κές υπηρεσίες.

Ζαγόρι: 46 χωριά, 3.700 άνθρωποι, 1.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα…και μηδενικός σεβασμός.

Το Ζαγό­ρι δεν είναι δια­κο­σμη­τι­κό τοπίο για δια­φη­μί­σεις του ΕΟΤ.
Είναι 46 χωριά, αραιο­κα­τοι­κη­μέ­να, χωρίς κέντρο υγεί­ας, χωρίς μόνι­μους για­τρούς, με ένα φαρ­μα­κείο και ένα αστυ­νο­μι­κό τμή­μα να τα «κρα­τούν» τυπι­κά ζωντανά.

Και το μονα­δι­κό υπο­κα­τά­στη­μα ΕΛΤΑ στο Τσε­πέ­λο­βο το έκλει­σαν με μια υπο­γρα­φή. Έτσι απλά.
Χωρίς διά­λο­γο, χωρίς σχέ­διο, χωρίς να σκε­φτούν τι σημαί­νει αυτό για τον 80χρονο που περι­μέ­νει τη σύντα­ξη, για τη για­γιά που θέλει να πλη­ρώ­σει έναν λογα­ρια­σμό, για τον κτη­νο­τρό­φο που ζει με τα ζώα του σε ένα χωριό με πέντε σπίτια.

Από τα γρα­φεία των Αθη­νών όλα αυτά φαί­νο­νται «ψιλά γράμ­μα­τα».
Αλλά εδώ, στα χωριά της Πίν­δου, αυτά είναι η καθημερινότητα.

Τουρισμό θέλουν; Φόρους θέλουν; Υπηρεσίες… όχι και τόσο.

Το Ζαγό­ρι έχει πάνω από 200 του­ρι­στι­κά κατα­λύ­μα­τα και φτά­νει 100% πλη­ρό­τη­τα τα Χρι­στού­γεν­να.
Τα έσο­δα; Εκα­τομ­μύ­ρια για τα κρα­τι­κά ταμεία.
Οι υπη­ρε­σί­ες που επι­στρέ­φο­νται στους κατοί­κους; Σχε­δόν τίποτα.

Αυτό το κρά­τος ξέρει να εισπράτ­τει.
Δεν ξέρει όμως να στηρίζει.

Μιλάμε για μια Ελλάδα δύο ταχυτήτων. Και η ύπαιθρος είναι πάντα η χαμένη.

Οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται λες και η χώρα είναι μόνο Αθή­να και Θεσ­σα­λο­νί­κη. Ότι όλοι έχουν ΙΚΑ στη γωνία, φαρ­μα­κείο στο τετρά­γω­νο και δεύ­τε­ρη επι­λο­γή ταχυ­δρο­μεί­ου στα 5 λεπτά.

Στο Ζαγό­ρι, ένα χιό­νι 20 πόντων μπο­ρεί να εγκλω­βί­σει ανθρώ­πους για μέρες.
Και το κρά­τος, όχι μόνο δεν το γνω­ρί­ζει, αλλά ούτε ενδια­φέ­ρε­ται να το μάθει.

Αν αφήσουμε τέτοιες αποφάσεις να περάσουν, σε λίγο θα μείνουν μόνο ταμπέλες: “Εδώ ήταν κάποτε ένα χωριό.”

Το κλεί­σι­μο του ΕΛΤΑ δεν είναι οικο­νο­μι­κός εξορ­θο­λο­γι­σμός.
Είναι ξεκά­θα­ρη ένδει­ξη ότι η πολι­τεία δεν έχει ιδέα τι σημαί­νει να ζεις σε ορει­νό χωριό – και μάλ­λον ούτε θέλει να μάθει.

Αν δεν αλλά­ξει κάτι, η Ήπει­ρος και η ορει­νή Ελλά­δα δεν θα ερη­μώ­σουν απλώς.
Θα σβή­σουν από τον χάρτη.

Και τότε ας μη μιλή­σει κανείς για «ανά­πτυ­ξη» και «στρα­τη­γι­κά πλά­να».
Χωρίς ανθρώ­πους, δεν υπάρ­χουν ούτε στρα­τη­γι­κές ούτε πλά­να.
Υπάρ­χει μόνο εγκατάλειψη.